پنجره چوبی

سر در میان برگها *

amir365 — Sat, 07 Nov 2009 18:34:18 GMT

پارک کوچکی نزدیکی خانه ما هست که چند ماهی است که شبها به دورش میدوم.شبهای تابستان که میرفتم آنجا احساس غریبی خاصی بهم دست میداد،انگار با بقیه فرق میکردم. تقریبا تنها کسی بودم که برای ورزش به آنجا می آمد.

محوطه چهار ضلعی را دور میزدم و حین این دور دویدن ها احساس عقربه دقیقه شمار ساعتی بهم دست میداد که دارد در مدارش میگردد و دقایق زندگی را با سرعتی بیش از حد تصور می پیماید، گوشه گوشه مسیری که طی میکردم صحنه های بیاد ماندنی در ذهن من از خودش بجا گذاشته.

تکه ای از چمن پارک پاتوق کسانی بود که شب را آنجا به صبح میرساندند، تکه مقوایی و شعله گاز پیکنیکی که هرگز برای پخت و پز بکار نمیرفت همیشه آنجا دیده میشد و فراموش نمیکنم آن شب که باران شدیدی باریدن گرفت(شب قبل از روز قدس) چه حالی داشت پیرمرد کارتن خواب.

تکه ای دیگر پاتوق نوجوانهایی بود که تمام عشقشان قلیون کشیدن و ورق بازی بود،از بوی تند تنباکو کاپوچینویی که میکشیدن معلوم بود که از این جوجه دبیرستانی هایی تازه کار بودن، همیشه به رفاقتشون حسودی میکردم و با دیدنشون با خودم تکرار میکردم: دوستان عزیز.

نیمکت دیگری آن پستو هست که همیشه در اشغال دختر و پسرهایی ست که بوی عطر دختره یا دود سیگار پسره مهمترین نشانه اش است، دخترهایی با مانتو های بنفش یا پسرهایی با موهای رو به آسمان، دختر مدام صدای زنگ موبایلش بلند میشود و پسر با لحن تند و همان ادبیات پسرانه، دختر را خطاب میکند،نمیدونم چرا همش این ترکیب به ذهنم میرسد : خانم با طعم آلبالو.

گوشه ای دیگر مشرف به خیابان اصلی است،خیلی ها ساندویچ یا بستنی از جای دیگری میخرند و وسیله شان را همانجا میزنند بغل و تو ماشین یا کنار ماشین یا روی دیوارهای نیمه پارک می نشینند و میخورند و می خندند و زوج هایی که دوتایی و جیک تو جیک با موتور میان و نون و کباب رو روی چمن پهن میکنند و تا مدتها بعد از تمام شدن شامشان هم می نشینند و سفره دلهایشان را پهن میکنند.

دیوار سیمانی سفید رنگی هم هست که وقتی از دور به سمتش نزدیک میشدم سایه تمام قد خودم را میدیدم که دوان دوان دارد می آید،موهام اونقدری بلند بود که با هر بار بلند شدن یکی از پاهایم به سمت جلو اندک تکانی در سایه موهایم میدیدم ،لذت زیادی داشت تماشای سایه رقص زلفان روی دیوار سیمانی. نوعی حس غرور میداد.... خلاصه هر گوشه ی این پارک محقر برای من حال و هوای خاص خودش را داشت و هر شب با آدمهایی مختلف تکرار میشد.

شبهای گرم تابستان جایشان را دادند به شبهای خیس و خنک برگ ریزان.این شبها پارک خیلی سوت و کور شده،تقریبا هیچ کسی در پارک نیست،حتی شیشه ای ها و کراکی ها هم ساعت های دیگری را انتخاب میکنند برای مواد کشیدن،البته بعضی شبها پسرک تنهایی هم هست که قبل از من آنجاست و تا لحظه رفتن من هم آنجاست، و تنها کارش خیره شدن به صفحه موبایل و احتمالا مکالمه اس ام اسی.

نزدیک همون دیوار سیمانی که گفتم شاخه های درختان چنار سر خم کرده اند رو به پایین،حین دویدن سرم با آنها برخورد میکند ولی از کنار همه آنها جاخالی میدهم و سرخم میکنم تا با برگی برخورد نکنم ، الا آن آخری که مقداری از قد من بالاتر است و مرا با او و اور با من برخوردی نیست،چند قدم مانده تا آن شاخه برسم قدمهایم را محکم میکنم و ناگهان خیز بلندی برمیدارم،از زمین کنده میشوم و مثل مرغابی که از روی آب بلند میشود رو به آسمان، پرواز میکنم سمت شاخه،پلکهایم را باز نگه میدارم و لحظه اصابت صورتم با شاخه و برگهای چنار را با تمام وجود در دلم حک میکنم ، برگهایی که هنوز اعتنایی به پائیز نکرده اند و حتی تا 13 آبان هم سبز مانده اند.... پس اینبار با خودم تکرار میکنم : سر در میان برگها!

دوباره روی زمین فرود می آیم و خود را در مقابل همان دیوار سنگی می یابم، حالا دیگر موهایم را کوتاه کرده ام و دیگر نه از رقص سایه ها خبری هست و نه از غرور کاذب آن شبهای تابستان.

بیش از سی یا چهل دقیقه از دویدنم گذشته و دیگر چیزی نمانده که نفسم بند بیاید،دور آخر را با آخرین توانم باید بدوم،ناگهان شتاب فوق العاده ای میدهم و مثل فشنگ خودم را بسمت جلو شلیک میکنم ،خودم هم باور نمیکنم دارم با این سرعت هوا را می شکافم و ناگاه خودم را در کالبد جک میبینم که در آن جزیره اعجاب آور سریال لاست، برای نجات دادن جان انسانی باید با تمام سرعت بدود و در این دویدن همه چیز اهمیت خودش را از دست میدهد الا جان انسانی دیگر.

یکبار دیگر به شاخه محبوبم میرسم و برای آخرین بار ، بلند تر از همیشه خیز برمیدارم و وای که چه لذت بیکرانی دارد اوج گرفتن و سر در میان برگها فرو بردن،حتی برای کسری از ثانیه....

حتی در تنهایی پارک.

* با الهام از عنوان فیلم سر در میان ابرها

هزار راه نرفته

amir365 — Wed, 28 Oct 2009 07:17:40 GMT

چند روز پیش برای کاری رفته بودم میدان انقلاب،ساعت نزدیک هفت بعد از ظهر بود که کارم تموم شد و باید برمی گشتم.اتوبوس های بی آر تی (تند رو) بهترین راه برای خلاصی از مهلکه انقلاب هستند.

لازم است برای دوستان غیر تهرانی توضیح دهم که ایستگاههای این اتوبوسها وسط خیابان است و اتوبوسهای چپ در مخصوص این خطوط طرفین این ایستگاهها پهلو میگیرند و مسافران میتوانند براحتی بین دو مسیر خلاف جهت، یکی را انتخاب کنند.

چون آن منطقه ذاتا پر ازدحام است، ایستگاهش هم نسبت به سایر ایستگاهها ظرفیت بیشتری دارد،اما آن روز منظره عجیبی را به چشم دیدم! صف طویلی از مسافران از محفظه داخلی ایستگاه بیرون آمده بود و مثل صف بلیط فروشی فیلم کلاه قرمزی وارد خیابان شده بود....

با تردید از اینکه موفق به سوار شدن خواهم شد یا خیر؟ با زحمت خودم را به داخل ایستگاه تزریق کردم،جلوی گیت هایی که قرار بود محل باز شدن درب اتوبوس باشد هم از همان صف ها شکل گرفته بود و به صف اصلی پیوسته بود، دقیقا مثل رودخانه های زاگرس که سرانجام به اروند رود می پیوندند!

دیدن چهره های افسرده و خسته همشهریانم که دقایق طولانی را در صف های راکد ایستاده بودند واقعا مرا هم ناامید کرده بود،اولش میخواستم به راه دیگری برای فرار از این مهلکه فکر کنم ولی با خودم گفتم اگر راه و چاره ای بود که اینها رفته و اندیشیده بودند!

وضع تاکسی ها و لاین مخصوص سواری های شخصی خیلی بدتر از این بود،همه در ترافیک قفل شده بودند و جمعیتی در همین حد و اندازه گوشه خیابان ایستاده بودند و تا کمر خم شده بودند در پنجره خودرو های عبوری....

تحمل این صف وحشتناک برایم غیر ممکن بود،و همین احساس نیاز مرا به تامل بیشتر واداشت،نیاز به راهی بهتر یا مفر حیات ، راههایی برای نجات از مهلکه....

خب مسیر من بسمت میدان آزادی یا مسیر غرب بود،و همه ی این جمعیت هم دقیقا قصد غرب را داشتند (هنوز از حقیقت این راز آگاه نشدم که چرا صبح ها همه از غرب به شرق می روند و بعداز ظهرها برعکس؟) نگاهی به مسیر روبرو اندختم که سمت شرق و تهرانپارس میرفت: خیلی جالب بود! تقریبا کسی آن سمت منتظر اتوبوس نبود! همون لحظه با خودم حساب کردم که میشود با ماشین های سمت شرق دو تا ایستگاه برگشت به عقب و از آنجا که مسافر و تراکم کمتری دارد برگشت سمت غرب و این ازدحام را دور زد! دوباره همان اندیشه که "اگر فکر خوبی بود بقیه هم می رفتند" آمد به سرم که ذهنم با قاطعیت آن عقیده را رد کرد!

همان لحظه یک اتوبوس نیمه خالی وارد مسیر شرق شد و بجر چند نفر کسی سوار نشد،که من هم یکی از آنها بودم،تو ماشین مردی قد بلند با موهای پر پشت کنارم ایستاده بود که همان چیزی را که در ذهن من بود تکرار کرد: چرا بقیه سوار نشدند؟ انگار هر دو از قصدمان خبر داشتیم.

اولین ایستگاهی که متوقف شدیم ایستگاه وصال بود،(همون ایستگاه روبروی سینما سپیده) که تقریبا کسی در ایستگاه نبود،بی اختیار پیاده شدم، بخاطر اینکه اتوبوس دیگری در مسیر بسمت غرب (همان مسیر مقصد من) با درب های باز آماده حرکت بود. وقتی سوار اتوبوس مسیر غرب شدم و دیدم جا برای راحت ایستادن در یک گوشه ای پیدا کردم، باورم نمی شد که در عرض چند دقیقه به این سرعت از آن بن بست نجات پیدا کردم....

کمتر از دو دقیقه طول کشید تا به میدان انقلاب برسیم،منظره دیدنی روبرویم بود،همان مسافران غم زده و ناامید توی صف ایستاده بودند،بغیر از اندکی که توانستند سوار شوند بقیه همچنان منتظر ماندند تا شاید ساعتها بعد احتمالا جایی برای سوار شدن پیدا کنند!

گفتم منظره دیدنی، بله درسته واقعا هم دیدنی بود،در منطقه ای که بیشتر از هر جای دیگری دانشجو و دانش آموز و اهل علم و خرد را می توانی یافت کنی،منطقه ای که دانشگاه مادر کشورت واقع شده و بزرگترین بورس کتاب است، نشان از وجود کمترین اندیشه ای را یافت نمیشد! راهی که من انتخاب کرده بودم اصلا پیچیده و خاص نبود، نیاز به نبوغ و خلاقیت زیادی هم نداشت،اما نمیدانم چرا هرگز به ذهن آن شهربندان خطور نکرده بود؟

تا پایان مسیر به راههای نرفته زندگی ام فکر کردم،راههایی که تا حالا نرفته ام و ناباورانه خودم را شبیه همان منتظران در صف مانده یافتم......

هزار راه نرفته.

ض پای تلفن به سهیل میگم: دقت کردی این روزا وبلاگستان چقدر خلوت و بی رونق شده؟ فکر کنم درسا داره یواش یواش جدی میشه، سهیل میگه: نه فصل خزان رسیده و افسردگی.... خداحافظی میکنیم.

بعد یاد جمله ای می افتم که دو سال پیش اینجا گفتم: پائیز از آبان شروع میشه.

آبان ماه من،

باز هم متولد شدم.

وقتی همه خوابیم

amir365 — Thu, 22 Oct 2009 20:07:18 GMT

بعد از ظهر ها موقع برگشتن اول خط سوار می شوم و همیشه جا برای نشستن پیدا می کنم.محبوب ترین صندلی همان صندلی گوشه ای است که میتوانی خودت را به شیشه تکیه بدهی. معمولا سعی میکنم با زرنگی آن صندلی را تصاحب کنم.

دختر های فال فروش که دیگر لباس هایشان مثل والدینشان ژنده و پاره نیست،بدون اینکه از تو سوال کنند یک پاکت می گذارند روی پایت و می روند،با این کار یک فال به تو تحمیل میشود و پس دادنش کار ساده ای نیست، بهترین کار این است که خودت را بزنی به خواب تا از شر این دست فروش های حرفه ای خلاص شوی. دخترک نزدیک میشود و من چشمهایم را می بندم،دخترک از من میگذرد و من زیر چشمی نگاهش می کنم.

کم کم قطار به ایستگاههای شلوغ تر نزدیک می شود و مسافران بیشتر و بیشتر می شوند.دیر یا زود دارد ولی سوخت و سوز ندارد،یکی از آن سالمند های زبار در رفته که با اولین نگاه مستحق نشستن روی صندلی ات است،می آید صاف بالای سرت می ایستد، مثل مامور جهنم! اینجا هم بهترین کار این است که خودت را بخواب بزنی، آنقدر چشم هایت را بسته نگه میداری که یک جوان تازه کار از جا بر می خیزد،وگرنه هر روز باید ایستاده طی مسیر کنی که در دراز مدت چندان ساده نیست.

یک نکته جالب صندلی های مترو این است که شما تمام مسیر چشم هایتان گره می خورد به چشمهای نفر مقابلتان، حال بعضی موارد خانم های زیبا رویی مقابل ما می نشینند که ناچاریم چشم در چشم هم شویم و بار گناهانمان را سنگین کنیم، اینجا هم چشم بستن روی واقعیت و خواب مصلحتی گزینه ای است که توسط نگارنده و احتمالا فقهای دین مبین اسلام پیشنهاد میشود (یادم باشه واسه این سطر لوگوی پیشنهاد را هم درج کنم)

قطار هنگام حرکت ذاتا تکان تکانهایی دارد که خیلی ها آنرا به تکانهای گهواره تشبیه می کنند،نور سفید بالای سرتان و سکوت حاکم بر فضا را هم که اضافه کنید همه چیز برای خواب مهیاست، حتی یک چرت 15 دقیقه ای، خستگی کار روزانه را تا حدودی از تن تان بدر می کند، اینبار هم می توانید چشمها را ببندید و با خیال راحت بخوابید و به صدای یکنواخت حرکت قطار در تونل تاریک گوش کنید.

اینجاست که ناگاه به خودتان می آیید و می بینید هر کسی به بهانه ای خواب است،طوری به خواب رفته اند که انگار سالهاست که رنگ خواب را ندیده اند،یاد ظهر های تابستان می افتید که بچه بودید و دوست داشتید بازی کنید اما مجبورتان میکردند کنار بزرگترتان بخوابید و دیدن پدر و مادری که غرق خواب شده اند غم انگیز ترین صحنه آن دورانتان است.....اینجا هم دلتان می گیرد از دیدن اینهمه انسان خواب رفته،ولی شگفتا به هر ایستگاهی که میرسید همان خفته ها ناگهان مثل شیر ژیان از جا بر می خیزند و شال و کلاه کرده از قطار خارج می شوند، بعد دلتان بیشتر می گیرد وقتی می فهمید همه اینها خودشان را به خواب زده بودند در عین هوشیاری یا شایدم برعکس در عین هوشیاری خودشان را بخواب می زنند.

البته موارد نادری هم هستند که واقعا خواب اند،صبح ها که قطار در ایستگاه آخر متوقف می شود عده ای هنوز خواب اند،مهتابی های واگن خاموش می شود و آن خانم همیشگی در بلند گو همان متن همیشگی را تکرار می کند که "مسافران گرامی ایستگاه پایانی ست...." نظافت چی های کم حوصله با لباسهای زرد رنگشان و آن ظاهر خنده دارشان میریزند در واگن ها و هیچ چیز برایشان لذت بخش تر از بیدار کردن همین خواب رفته های واقعی نیست، با تحکم داد میزنند که " آقا بیدار شو" و آقای بیچاره هم مثل فنر از جا می پرد و کیف دستی را بر میدارد و دوان دوان دور می شود....

هر روز و هر لحظه سر و کارمان افتاده با آدمهایی که تمیز دادن خواب و بیداری شان از یکدیگر کار هر کسی نیست.

و تنها چیزی که ذهنم را آن لحظه پر میکند همین تکه شعر است

خوش به حال هر کی خوابه..... ما به بیداری دچاریم.

حلیم پزون

amir365 — Wed, 14 Oct 2009 12:16:18 GMT

مادر من چند ساله یه نذر نوپا رو شروع کرده، یعنی هر سال همزمان با شهادت امام جعفر صادق حلیم می پزه. کلا دوست دارم نذری در مناسبتهایی باشه که زیاد مورد توجه نیست،خب عاشورا و اربعین هر جا بری نذری میدن،ولی همچین روزایی خیلی کم نذری گیرت میاد.

حلیم که میگم نه از این حلیم هایی که وسط یه حیاط قدیمی کنار یه حوض فیروزه ای یه دیگ مسی به ارتفاع یک متر و هفتاد سانت رو بزارن روی اجاق و هیزم و هفت سر عائله دورش جمع بشن و تا صبح هم بزنند و هرکس برای پیدا کردن پول و شوهر و خوشبختی و سلامتی دعا کنه و چند دقیقه یه بار با هم صوات بفرستن.....

نه اینجا از این خبرا نیست،یه آرام پز هشت نفره رو با یک کیلو گندم و یک کیلو گوشت و مقداری آب میزاریم رو درجه کم (یا همون درجه تک چراغ آرام پز) و تا صبح این گوشت و گندم و آب با هم می جوشند و یکدیگر را آنقدر در آغوش می گیرند و جان به جان میشوند تا بی جان شوند و به وصال هم برسند و صبح که هوا روشن شد نه گوشتی باقی مانده باشد و نه گندمی و نه آبی! هر چه هست حلیم است و حلیم است و حلیم.

یاد دوستی افتادم که دو سال پیش می اومد اینجا و برام کامنت میزاشت،یه بار بهم پیشنهاد کرد "خاطرات مترو" رو از پشت یک عینک رمانتیک فرانسوی بنویس!

صبح بیدار میشم و مقداری از حلیمی که خیلی غلیظ شده با مقداری آب جوش ترکیب میکنم وبا گوشت کوب می افتم به جونش تا به اصطلاح حلیم پرداخت بشه. تا قبل از اختراع گوشت کوب برقی این مرحله کاملا مردونه بود و دلمون خوش بود که یه جاهایی از زندگی فقط رو شاخ ما مردا می چرخه ولی این روزا به مدد تکنولوژی غرب یه بچه هم میتونه از پسش بر بیاد.

حلیم نباید مزه دار باشد،هر کس متناسب با ذائقه خودش می تواند شور یا شیرینش رو میل کنه ولی کره آب شده و دارچین و کنجد از ملزومات حلیم است.

حالا حلیم آماده است و باید توزیع شود،ولی اونقدر کم است که فقط کفاف چندتا همسایه نظر کرده و دوست قدیمی را میدهد و متاسفانه بقیه همسایه ها نباید خبر شوند! این قسمت از کار خیلی هیجان انگیز و حساس است،بهترین روش این است که سینی مملو از کاسه های حلیم را کنار درب حیاط و روی ماشین بگذارید و سرکی به کوچه بکشید،معمولا چند تا آدم بیکار در حال رفت و آمدند و اینجا اولین اشتباه آخرین اشتباه است،پس اندکی صبر چاشنی نذرمان میکنیم تا کوچه خالی شود و در چند لحظه سینی را برداشته و مثل زورو با آن شنل سیاه رنگش در کوچه میدویم و به سر منزل مقصود میرسیم.

بعضی وقتا سنت ها و آئین های قدیمی مان را باید حتما زنده کنیم و از زیر خروارها غبار بیرون بکشیم،ممکن است ابتدا کاری سخت و کسل کننده بنظر بیاید،اما بدون اینها زندگی ها خیلی خالی میشوند،خالی از روح و امید.

ض دیشب بعد از مدتها رفته بودم گوشت بخرم (خیلی وقت است که از زیر بار خرید خانه شانه خالی میکنم) قیمتها واقعا نسبت به چند ماه پیش شگفت انگیز و شوک آور بود،تو اون بیست دقیقه ای که تو مغازه منتظر بودم، هر کس میرسید یا یک عدد مرغ میخرید یا نصف شانه تخم مرغ، گوشت تقریبا از سبد خرید مردم داره حذف میشه، وقتی نوبت من رسید کمی صدام رو آوردم پایین و گفتم، لطفا یک کیلو سردست گوسفند! احساس غریبی بهم دست داده بود بین کسایی که دیگه دستشون به گوشت نمیرسید و من داشتم گوشت میخریدم .....و هنوز چهره مضطرب آن زن جوان را که چشمش بین لیست قیمت ها و محتویات کیف پولش می دوید بخاطر دارم.

پارازیت

amir365 — Fri, 09 Oct 2009 17:29:18 GMT

تصاویر و امواج ماهواره ای سالهاست که مهمان خانه های ایرانیان شده اند، در این مدت واکنش های گوناگونی را از طرف حاکمیت شاهد بوده ایم،مثل پدر هایی که نمی خواهند به فرزند شان رو بدهند و هر از چند گاه گرد و خاکی می کنند و در عین حال نمی خواهند قبح پدری خود را از بین ببرند و زیاده روی کنند و گه گداری هم خودشان را به ندیدن می زنند....مردم و حکومت نیز پس از افت و خیز های فراوان که از پنهان کردن دیش بین حصیر و چادر نماز شروع شد تا سوار کردن دیش در ملاءعام و روی پنجره ساختمانهای بلند.... نهایتا به همزیستی مسالمت آمیزی رسیده اند.

البته چند ماهی است که نقش بعضی از این کانالهای ماهواره ای در زندگی مردم و آینده نظام پررنگ تر شده ، پارلمانهای غربی بودجه های هنگفتی برای راه اندازی رسانه های فارسی زبان و جذاب تصویب کرده اند که چند تایی به بهره برداری رسیده و چندتای در راه است، شبکه های سرگرم کننده ای ایجاد شده اند که فیلم و سریال های روز را دوبله شده و فی سبیل الله برایمان مخابره می کنند.

بخاطر شرایط این روزهای کشورمان که خودتان بهتر از من می دانید چگونه است! مسولان امر از هفته پیش تصمیم به پارازیت باران کردن آسمان تهران گرفته اند،پارازیت هایی که کارشان را بخوبی انجام داده اند و دخل بیشتر شبکه ها را آورده اند،فارغ از تبعات زیادی که این پارازیت ها روی سلامت جسمی ما دارند اثرات فرا جسمی و روحی دیگری هم داشته اند.

گاهی اوقات یک سریال خاص یا یک کارشناس سیاسی یا یک کانال خبری که از آنسوی دنیا به پشت صفحه شیشه ای تلویزیون ما میرسد، می تواند از معبر امواج بگذرد و به حریم عاطفی و روانی خانه ما راه پیدا می کند، برای این حرف مثال های زیادی در ذهن دارم ، یادم می آید مادر بزرگ مرحومم که سالهای پایانی عمرش را در تنهایی گذراند،تنها همدمش همین ماهواره بود که آنوقت کانالهای اپوزوسیون لس آنجلسی هم برای خودشان برو و بیایی داشتند،مادر بزرگ با شروع شدن برنامه آقای شهرام همایون آنچنان سر شوق می آمد که حد ندارد.... دو دستش را بالا می آورد و به نشانه سلام و احترام برای آقای مجری تکان میداد،لبخند ملیحی میزد و دستها تا لحظاتی بی حرکت می ماندند و ما می دانستیم هیچ نوع اختلال حواس و توهمی در کار نیست و هر چه هست پیوند عاطفی است بین مادربزرگ و همدم تنهایی های هر شبش، یا آن شبی که درد سنگ کلیه پدرم دوباره اود کرده بود و از صبح تا شب به خودش پیچید الا آن یک ساعتی که برنامه آقای نوری زاده داشت پخش میشد....

حال شما فکر کنید در چنین شرایطی این پیوند توسط امواج نامرئی دیگری که پارازیت می نامیم شان،فصل شود،چه اتفاقی می افتد؟

آنهایی که تنها دلخوشی شان شده همین گوشه عزلت خانه هایشان و پناه آورده اند به پنجره نورانی تلویزیونشان تا مجازا از بعد مکان آزاد شوند و در همان کنج تنهایی طعم آزادی نیم بند را بچشند با دیوار بلندی برخورد می کنند که واقعا برایشان طعم آخر دنیا را دارد ، شاید برای آنهایی که طعم این سرخوردگی را نچشیده اند کمی غیر قابل باور باشد،اما رسیدن به مرحله ای که ماهواره بشود آخرین راه دلخوشی و آرامشت، راه کوتاهی نیست!

اینجا ایستگاه آخر زندگی آزادانه است در این فضای نفس گیر جامعه،فرقی نمکند در چند سالگی به این ایستگاه رسیده باشی،مهم این است که برخی افت و خیز ها مثل این تحولات اخیر بر سرعت رشد فکری ات بیافزاید و خود را سوار بر قطار سریع السیری ببینی که در ایستگاه آخر متوقف شده و یک شبکه خبری بیگانه که معلوم نیست چرا اینقدر به فکر مردم کشورت افتاده و دایه مهربانتر از مادر شده،می شود مهمترین hobby* روزمره ات.

حال این شبکه را هم از تو گرفته اند،و تو مانده ای و صفحه پیکسل شده پنجره تلویزیون و صدای لعنتی خر خر پارازیت و دیوار های بلند اطاق که هیچ وقت به این بلندی ندیده بودی شان، پس باز هم در خودت فرو می روی، به فرو رفتن عادت کرده ای و برای خودت استاد فرو رفتن شدی.

وای از آن روزی که این قطعه بشود زمزمه قلبهای ما : این خانه را بگذار و بگذر.....
* کاری که کسی بدان عشق و علاقه دارد

چند ماهی ست که دوست بی نام و نشانی برایم نظر می گذارد،منظورم از نام نشان همان آدرس وبلاگ است،چرا که خودتان میدانید اینجا بیشتر وبلاگ نویسان برای وبلاگ نویسان کامنت می گذارند! (دلیلش را هم خودتان بهتر می دانید) خلاصه این دوستمان که عسل نام دارد ، تصمیم گرفته وبلاگ داشته باشد و به تصمیمش با اولین پستش که در روز تولدش هم نوشته شده جامه عمل پوشانده.

از خواندن اولین پست یک وبلاگ نمی توان قضاوت درستی از آینده آن وبلاگ داشت اما حدس من می گوید وبلاگ جالبی خواهد شد.

خواندن این وبلاگ را پیش پیش به شما پیشنهاد میکنم.

دکتر نخجوان

amir365 — Sat, 26 Sep 2009 09:39:28 GMT

جواب آزمایش تیروئیدم رو گرفتم و همونجا یه نگاه سرسری انداختم،همه فاکتور ها نرمال بود بغیر از یکی، "تی اس اچ" بعد از دوبار چک شدن در آستانه حد غیر مجاز بود ولی اونهم مجاز بود. دکتر گفته بود اگه نتایج نرمال بود دیگه مراجعه نکن و مدتی رژیم غذایی رو رعایت کن تا آلرژی گوارشی برطرف بشه.

اما سابقه گواتر در خانواده ما وجود داره و یکی از نزدیکانم که سالهاست تحت نظر دکتر نخجوان معالجه میشه وقتی پیش دکتر رفته بود مسئله خفیف من رو گفته بود،خب دکتر نخجوان که یکی از بهترین پزشکهای بیماری های غدد هستن همونجا یه وقت خارج از نوبت بهم میدن. خلاصه پرونده پر ماجرای بیماری من مثل پرونده هسته ای ایران،دوباره باز شد و هفته پیش سه بار به مطب شلوغ آقای دکتر مراجعه کردم تا نهایتا برای چهارشنبه قول ویزیت شدن رو از منشی قلدرش گرفتم.

از اولش هم خودم میدونستم مشکلی ندارم اما اصرار و دلسوزی های فراوان خاله عزیزم مرا در مسیری ناخواسته قرار داده بود.

سعی کردم اولین نفری باشم که با باز شدن درب مطب اونجا حاضر میشه،ولی با دو دقیقه تاخیر رسیدم و خودم رو نفر پانزدهم یافتم،خب پانزده نفر مترادف با دو ساعت انتظار است. اگر به مطب پزشک های خیلی سرشناس رفته باشید می فهمید که دیگر یک خانم میکاپ کرده پشت میز منشی نمی نشینه،اینجا که دوتا آقای گردن کلف تو اطاقی شبیه بایگانی اداره ثبت بین پرونده های پزشکی گم شده بودن و در مقابل چک و چونه های بیمارهای خارج از نوبت،تندی می کردند.

اولین چیزی که از بیماری گواتر در ذهن من تداعی میشود ،آدمهایی خیلی خودخور و عصبی هستند با گلو های متورم! با همین پیش فرض اطرافیانم را برانداز میکردم،خانم لاغری اون گوشه نشسته بود که داشت مجله ای شبیه چلچراغ یا همشهری جوان میخواند،با خودم گفتم معلومه همین طنزهای تلخ رو میخونه که اینقدر عصبی شده و کارش به اینجا کشیده دیگه! دو تا صندلی اونطرف تر دو جفت مادر و دختر پر حرف نشسته بودند،طوری درباره پزشکهاشون پز میدادند که انگار سرویس جواهرات شون رو به رخ میکشن،آخر سر اون یکی خانم که کم آورده بود با طعنه گفت: اصلا همه دکترا مثل هم دیگه اند،همه شون یکسری کتاب رو میخونن،هیچ فرقی با هم ندارن!

حرفهاشون برام خیلی جالب بود،کمتر چنین حرفهایی رو شنیده بودم،خواب سنگینی هم بخاطر ماستی که دوساعت قبلش با نهار خورده بودم راه چشمانم رو پیش گرفته بود و آرام آرم سرم را بدیوار پشت سرم تکیه دادم و حرفهای خانمها داشت برایم مبهم و گنگ میشد....

همین موقع یکی زد به بازوم و خواب از سرم ربود،برگشتم به کنارم دیدم پیرمردی ست که با عصبانیت منشی رو بهم نشون میده: می بینی! تا حالا ده بار رفته تو اون اطاق اومده بیرون،می بینی در رو چه جوری میزنه بهم؟ نمیزاره مردم استراحت کنن!

میخواستم بگم این شمایی که نزاشتی من استراحت کنم! ولی دیدم از اون موارد حاد گواتره و سعی کردم مراعاتش رو بکنم. همینطور که بهش خیره شده بودم یه کم آروم تر بهم گفت: حالا مشکلت چیه؟ آزمایشتو بده ببینم، تودهن گرم بود و داشتم جذبش میشدم،آزمایش رو گرفت و عینکش رو زده: نه مشکلت مهم نیست،با قرص خوب میشه.

دیگه شروع کرد از خوبی های دکتر قبلیش برام گفت که سی سال میرفته پیشش و تا پارسال که 91 سالش بوده فوت کرده،فکر کنم دکتر نظام مافی رو میگفت،وقتی به مرگ دکتر رسید بغض کرد و اشک تو چشمامش جمع شد. باورم نمیشد کسی اینقدر با دکترش ارتباط عاطفی داشته باشه، تقریبا بیست دقیقه ای از خاطراتش با دکتر نظام مافی گفت.

منم یاد دکتر خرسند افتادم که تعریفش رو از دوستی شنیده بودم،خلاصه من هم تو جو مطب افتاده بودم.

هر از چندگاهی منشی اسم مرضی رو فریاد میکرد و یکی از جمع ما کم میشد.

خانوم دیگه ای روبر نشسته بود و با مداد داشت تو کتاب چیزایی می نوشت ،با شنیدن اسم دکتر خرسند اومد به جمع ما پیوست و شروع کرد در مورد ایشون حرف زدن که منم میخوام وقت بگیرم نمی تونم،واسه دوسال دیگه وقت میده و منم روش میانبری که شنیده بودم رو بهش یاد دادم که کلی خوشحال شد....

همین موقع پیرمرد با نگرانی شروع کرد به گشتن جیب هاش،یادش افتاد جواب آزمایش رو فراموش کرده و با عصبانیت بلند شد رفت سمت در خروجی

بالاخره اسم من خونده شد رفتم تو اطاق،همونطور که اسم دکتر نخجوان بر می اومد،لهجه ای بین ترکی و روسی داشت و خیلی مهربون بود، روی گلوم چند نوع معاینه انجام داد و چندتا سوال پرسید و آزمایشها رو کپی گرفت گذاشت تو پرونده و سر آخر گفت: شما مشکلی نداری.

تو مسیر برگشت که در ازدحام عصرگاهی خیابون مطهری جاری شده بودم،بیشتر از فکر سلامتی خودم به فکر مریضای اون مطب بودم، بعضی وقتا آدم به محیط هایی پا میزاره که در خودش هیچ تعلقی به اونجا نمی بینه،حرف های اون آدمها برای من خیلی غریب بود،اشک های اون پیرمرد یا اشتیاق اون خانم برای وقت گرفتن از دکتر خرسند،تازه میفهمه آدم که چه دنیای کوچیکی ساخته برای خودش و برای دیگران عوالم دیگری هم هست

چقدر ارزش ها ی ما با هم فرق میکنه! خوبه آدم خودش رو در عوالم دیگران هم شریک کنه گاهی!

فصل ها

amir365 — Thu, 17 Sep 2009 12:32:17 GMT

الان چند ساله هر وقت به این روزای سال میرسم،حال عجیبی بهم دست میده،وقتی صبح روی تخت دارم غلت میزنم و وقت بیدار شدن رسیده،نسیم خنک صبحگاهی ساق پاهام رو نوازش میکنه و پائیز همونجا بهم سلام میده ،ساق پاهام یخ میکنن و می فهمم که دیگه وقت اون رسیده که این شلوارک های گل منگولی تابستونی رو باید بزارم تو طبقه بالای کمد و اون شلوارهای گرمتر رو بپوشم. اون وقته که اون ترانه مخصوص اون روزها دوباره برای چند روزی می افته سر اون زبونم

سرما زده و سوزه و پائیز

در حسرت روزای بهاری

بغ کرده قناری

یه دفه دلم برای گرمای طاقت فرسای مرداد ماه تنگ میشه!

فصل ها اونقدرها برای من معنی نداشتن،هر فصلی خصوصیت خودش رو داشت و بعضی از این خصوصیت ها خوب بودن و بعضی بد،هر کدوم رو یه جوری دوست داشتم و در فراغشون دل تنگ میشدم اما امروز که با خودم فکر میکردم، دیدم امسال فصل ها تعاریف جدیدی پیدا کردن.

بهاری که قرار بود مثل شکوفه های بادام و گیلاس صورتی و سفید باشد خیلی زود سبز شد،از همان 17 فروردین که میرحسین به سالن اجتماعات روزنامه اطلاعات آمد و جایی نشست که پشتش با صفحه ای سبز رنگ و نقش کبوتری که لای شاخه های زندان گونه درختی بدون برگ کز کرده،تزئین شده بود. بهار ما شکوفه نکرده سبز شد،شکوفه ها روی درختها بودند و برگ های سبز زیرپای آنها......

تابستانی که اول از همه گرما و سبزی را در خاطر همه ما تداعی می کرد،ناگهان با خون همان کبوتر کز کرده در لای شاخه های خشک آن درخت زندان گونه، سرخ شد. البته آنوقت که ما سرگرم بهار سبز خود بودیم،عده ای این رنگ سرخ را بعنوان نماد ستادهای خود برگزیدند و همواره مهرورزی کردند، و ما را چه به این پیش بینی ها! و در حالی که گرمای مرداد ماه بهشت زهرا صورتهایمان را می سوزاند،غم سنگینی قلبهایمان را زمستانی و سرد کرده بود.

چیزی تا پائیز سرد و زرد باقی نمانده،تا بازگشائی مدرسه ها و دانشگاها نیز همینطور،امسال چرخ طبیعت سر ناسازگاری گذاشته بدجور،دیگر فصل ها سر جای خود نیستند،گویی خدای ناظم و قادر،اینبار نظم را در بی نظمی تعبیر کرده و قدرت خود را در روح رنگها دمیده،من که باور نمی کنم پائیز امسال هم زرد باشد،همانطور که بهار و تابستان ،صورتی و سبز نبودند.

دوست دارم آن پیرمرد نقاش دوباره پیدایش شود،همان که برای شادی قلب آن دختر مریض، در آن پائیز طوفانی رنگ و قلمش را برداشت و از نردبان بالا رفت و آخرین برگ درخت را روی دیوار مقابل دیدگان پنجره اطاق دخترک نقش زد،همان پیرمردی که خودش مرد اما قلب بیمار آن دخترک بیمار را سبز کرد.

ض شهرداری تهران افتاده به جان جدولهای سیمانی حاشیه خیابانها که دوسالی است سبز رنگ شده اند و هرچه رنگ سبز می بیند،سیاه می کند. شرق تهران را تقریبا سیاه کرده اند نمی دانم با درختها و چمن ها می خواهند چه کار کنند؟

حالا که از فصل ها گفتم، گوش کردن به آلبوم جدید و بسیار زیبای هلن،با عنوان فصل من را نیز بشما پیشنهاد کنم.

خواهران ایمانی

amir365 — Wed, 09 Sep 2009 20:37:10 GMT

اونایی که مدتی از زندگی شون رو تو خوابگاه دانشجویی گذرانده باشن به اتفاق با نظر من موافقند که یکی از خاطره انگیز ترین دوران عمرشون رو سپری کرده اند،تلخی یا شیرینی اش مهم نیست، ولی بیاد ماندنی ست.

این قاعده حتی در آن سوی دنیا که خواهرم درس می خواند هم صادق است.یک خانه سه نفره در قلب یک مجتمع خوابگاهی که مدیریت آنجا برای دختران مسلمان این امکان را فراهم کرده تا در کنار هم زندگی کنند. در یک کشور شرقی که روح فرهنگ غرب را بر خود جای داده و ارتباطات همه تعریف شده و متفاوت با ایران ماست و همین هم خانه های هم کیش یکی از مهم ترین لحظه های زندگی خواهرم را تشکیل داده اند.

اول با یک دختر فلسطینی بنام بشرا و دختری از مالزی بنام سوزی هم خانه بود،ترم بعد بشرا رفت و یکی از هموطنان سوزی بنام وتول جای او را گرفت بعد از دو ترم سوزی هم رفت و یک پاکستانی جای او را پر کرد.

با اینکه همه مسلمان بودند و اشتراکات دینی می توانست موجب صمیمیت بیشتر آنها شود اما همچنان فرهنگ و هنجارهای استرالیا بر روابط آنها غالب بود و برعکس انتظار من دوستان خواهرم بیشتر بین غیر مسلمانانی از ژاپن و کره دیده می شدند و البته ایرانی ها.

ولی همه چیز به این یکنواختی پیش نرفت و با آمدن انجم همان دانشجوی پاکستانی بعضی چیزا فرق کرد.

چند روز قبل از آمدنش مدیر خوابگاه از آمدن هم خانه جدیدشان خبر داد،بین دانشجو ها شایع شده بود که قرار است دختری aggressive (پرخاشگر) به مجموعه اضافه شود،ظاهرا از چند برخورد اولیه ی انجم این نتیجه رو گرفته بودند. وتول و خواهرم خودشان را برای برخورد با این دختر آمده کردند.

حس بسیار جالبی ست اضافه شدن یک هم خانه جدید. حالا خودم هم بیاد میارم که وقتی وارد یه اطاق جدید میشدم یا یه هم اطاقی جدید می اومد تو چطور به هم نگاه میکردیم،ظاهرا میخواستیم صمیمیت و دوستی در چهره مون باشه اما تا مدتی در مورد همه چیز احتیاط می کردیم،یادم میاد یکی تو اطاقمون بود که تا یک ترم کارد میوه خوریش هم میزاشت تو ساکش و یه دونه قفل صندوقی کوچولو مینداخت به جفت زیپ های ساک و برای غذای حاجت از اطاق خارج میشد، آخرشم یه روز تو راه برگشت به خونه همون ساک نازنین تو صندوق عقب تاکسی جا موند و فنا شد!

اینجور که خواهرم تعریف میکرد با رسیدن انجم،دوتایی شروع کردن براش توضیح دادن که : تو وارد یه محیط جدید شدی و باید به قوانینش احترام بزاری و ما تو کار هم دخالت نمی کنیم و به نوبت خونه رو نظافت میکنیم و رفت و آمد هامون حساب و کتاب داره و......

انجم خیلی مهربون و ساده برخورد کرده و ظاهرا همه چیز رو پذیرفته،و تقریبا نشانی از پرخاشگری در شخصیتش ندیدند.

روزها گذشتند و انجم بی توجه به تذکرات هر چه خواست کرد،یک روز در قابلمه گم میشد و روز دیگر غذایی از یخچال غیب میشد از طرفی خیلی اصرار داشت غذاهای عجیب و فقیرانه ای که درست میکند را به هم خانه ای هایش تعارف کند(رفتاری که اصلا در آنجا معنی ندارد) پر حرفی اش امان بریده بود و مجموعه ای رفتار های آزاردهنده......تقریبا پاکستانیه پاکستانی زندگی میکرد.

وتول که بیشتر از خواهرم این رفتار عذابش می داد بعد از چند بار تذکر با او قهر میکند،خواهرم هم تقریبا شبیه وتول ،انجم را طرد میکند.این رویه مدتی طولانی ادامه پیدا میکند اما انجم بیچاره همچنان به خیال خودش صمیمی رفتار میکرد و با اینکه کمتر کسی باهاش حرف میزد، باز هم بخشی از غذایش را میگذاشت در یخچال و با چسباندن یادداشت روی در یخچال آنها را دعوت به خوردن میکرد.

انجم شیعه بود و نسبت به احکام بشدت مقید،کم کم همین اجرای صحیح احکام بهانه ای شد تا همشیره ما با انجم خانوم صمیمی شود،یه روز به بهانه پیدا کردن فروشگاه "حلال" همه شهر را با هم میگردند و شبی دیگر را در مراسم دعای کمیل میگذرانند،شوق انجم در اجرای مناسک دینی خواهرم را هم سر شوق آورده، ماه رمضان مزید بر علت شده و کم کم اشتراکات فرهنگی ایرانی هم بینشان پیدا شده،تازه فهمیدند که خیلی از کلمات زبان اردو در فارسی هم وجود دارد،مثل خرما و وقتی درباره مراسم سال نو با هم صحبت میکردند بعد از کلی توضیح و تعریف فهمیدند که هر دو کشور نوروز دارند و اصلا اسم خواهر انجم هم نوروز است.انجم دکترا می خواند و خیلی فقیر است ،غذای غالبش سیب زمینی ست و هزینه تحصیلش را دولت پاکستان میدهد (آنجا کشورهایی چون مغولستان و ازبکستان و هند هم جوانانشان را بورسیه کرده اند ولی ایران ثروتمند ما خیر)

آخرین بار که با خواهرم صحبت میکردم حس کردم بخشی از غربت این دوران از دوشش برداشته شده،برای اولین بار با یک خارجی سر صحبت های صمیمانه اش باز شده،برای شبهای قدرش برنامه ریزی کرده و رمضان را دوتایی و خواهرانه پیش می برند.

خیلی جالب است! گاهی مذهب در سرزمین های لا مذهب می تواند کدورتها را پاک کند و عادتهای بد یک نفر را برای دیگری قابل تحمل کند و از دو نفر غریبه دو خواهر تداعی کند،و گاهی مذهب در این سرزمین ظاهرا مذهبی ما چه ها که نمی کند.....!

ض سه شنبه شب انتهای مراسم دعای بسیار زیبایی شنیدم

الهی.... عقــیــده مان را به عــقـــده مان تبدیل مکن

و عــقــده مان را هم به عــقــیــده مان تبدیل مکن

لبخند لطفا *

amir365 — Mon, 31 Aug 2009 13:32:18 GMT

به عکس بالا که نگاه میکنید چه می بینید؟

یک خانم لوند که چشم در چشمان شما دوخته و خنده ای جانانه تحویلتان میدهد،از سر و شکلش میتوان حدس زد که احتمالا یک مدل باشد یا مشغول به حرفه ای در همان حوالی...

این عکس رو مدتهاست که برای پس زمینه موبایلم انتخاب کردم و کماکان تغییرش ندادم.هر وقت که میخواهم زمان را بدست آورم و گوشی رو از جیب بیرون می کشم و چشم تو چشم این خانم می شم حس بسیار خوبی پیدا میکنم،البته زیبایی دوستی در فطرت همه ما وجود دارد و آنکس که انکارش کند دروغ گویی بزرگ است،اما لذت من نه فقط در دیدن استایل زیبای این خانم باشد که حقیقت مهمتری در این عکس می بینم و آن است تلطیف کننده روحم.

خنده جانانه! بله همین خنده جانانه است که مرا به این عکس که روزی ده ها بار زیارتش می کنم،دل بسته کرده.ما مدتهاست که این چنین خنده هایی را ندیده ایم،نه در شهر،نه در خانواده، نه بر چهره مجریان و تماشاگران جشن رمضان، نه بر صورت سیاستمداران برنده و بازنده و نه در قاب صورت های عبوسمان که صبح و عصر هنگام ریختن آب سرد ناچاریم در آینه های غبار گرفته نیم نگاهی بیاندازیم و از فرط اندوه نگاه از چشمانمان بدزدیم تا از این حقیقت تلخ بگریزیم،این خنده مدتهاست که با ما قهر کرده و فقط در این دو سه ماه اخیر به بهتی غلیظ تبدیل شده وگرنه پیش از این هم انسانهای خندانی نبودیم.

داشتم میگفتم،این عکس شده سرمشق روزانه بنده،کم کم دارم یاد میگیرم که زندگی اینقدر ها هم جدی نیست که خیال میکردم،اگر ذهن هوشیار و دید وبلاگنویسی دارم که از تماشای یک عکس اینقدر فلسفه بافی می کند،در عوض ذهن نیمه هوشیاری هم دارم که زیاد سخت گیر نیست،زود باور است،ساده و پاک است،کودک است.

راستش این روزها که نگاهم به نگاه این خانم گره میخوره زیرچشمی اطرافم رو دید میزنم که کسی حواسش به من نباشه که در خرد و عقلم شک کنه و سپس من هم لبخندی میزنم،یعنی لبخند که نه،فقط عضلات صورتم را به شکل لبخند درمی آورم و ناگاه حس میکنم که چیزی ته دلم درخشید،حتی از نظر علمی هم ثابت شده که این حرکت پیام شادی را به مغز منتقل میکند و طفلک ذهن نیمه هوشیار هم زودی باور می کند و مجوز ترخیص یک کانتینر محموله شادی را صادر میکند و این محموله مثل محموله گوشت های 5000 تومنی پاکستانی که این روزها به نمایشگاه قرآن هم رسیده اند،در تمام روحم منتشر می شود.

امیدوارم حرف هایم بوی متن های کلیشه ای گوینده های رادیو را نگرفته باشد و با خودتون فکر نکنید که من هم یکی از این کتابای "501 روش برای شاد زیستن" رو خوندم و دارم نسخه آمریکایی برای یک ایرانی می پیچم.فقط خواستم یه تجربه رو درمیان بزارم.

ضمنا یه مورد استثنا هم هست،بعضی چهره ها وقتی میخندن شدیدا وحشتناک و بعضی ها شدیدا کمیک میشوند،اگر خواستید در انظار به خودتون شادی تزریق کنید مواظب باشید باعث ترساندن کودکان و خنداندن بزرگان نشوید،که هر دو موجب سرخوردگی خودتان میشود،پس قبلا تو آینه تست کنید.(اینم نکته کنکوریش بود)

ض دیروز قطار تو ایستگاه نواب ایستاد و بلندگویی که اسم ایستگاه ها را اعلام میکند به اشتباه نام ایستگاه آزادی را خواند،مرد میان سال و نسبتا چاقی با عجله خودش رو از لای جمعیت کشون کشون خارج کرد و از قطار خارج شد،همون موقع خانمی که کنار در ایستاده بود بطور ناخودآگاه و عجیبی حدس زد که این مرد اسم ایستگاه را شنیده و متوجه اشتباه بودن آن نشده،مرد داشت از قطار دور میشد که زن با صدای بلند مرد میانسال را خطاب کرد: "ایستگاه آزادی نیستا" مرد هم که در عوالم نیمه هوشیاری سیر میکرد ناگهان هوشیار شد و تا در بسته نشده بود،دوان دوان برگشت و دوباره سوار قطار شد،همه این ماجرا شاید در کمتر از 15 ثانیه رخ داد. خلاصه در های قطار بسته شد و راه افتاد، در حالی که قطره های عرق روی پیشانی مرد نمایان بود و با فاصله کمی صورت به صورت روبروی هم ایستاده بودیم رو به من و با صدایی بلند که همه را مخاطب قرار دهد گفت:

مثل اینکه پدر سوختگی و دروغگویی به این بلند گو ها هم سرایت کرده

* وقتی به وبلاگ با گریه خندیدن مراجعه کنید و اولین نفری باشید که قرار است کامنت بگذارد برای آخرین مطلب،آن پایین نوشته، لبخند لطفا

تسلیم قانونت شدم

amir365 — Sun, 23 Aug 2009 22:15:59 GMT

همه چیز از اون نامه ی سرگشاده نیمه شعبان شروع شد،من از همونجا برای رمضان بی قراری کردم.

روزها می گذشت و هوا گرمتر میشد و من هنوز حرفهایم را فراموش نکرده بودم.... "تو این گرما هم مگه میشه روزه گرفت؟ ای بابا...." رو مدام با خودم تکرار می کردم،تازه از دکتری برمیگشتم که بخاطر دل دردهایی شبانه و طاقت فرسا منو به اونجا کشونده بود،یکسری آزمایش مفصل و یکسری قرص بهم داده بود ،قرص ها رو دو روز خوردم ولش کردم،حالمو بدتر میکرد،آزمایشها رو یک به یک دادم. چند روز بعد دردم تقریبا قطع شد و منم انگیزه ای برای گرفتن نتیجه آزمایش و دیدن دوباره دکتر پیر نداشتم.

هر چی به رمضان نزدیکتر میشدیم دافعه این ماه در من قوی تر میشد،در عرض چند روز دچار تناقضی آشکار شده بودم، انگار میخوان گردنمو بزارن زیر گیوتین! اینو به دوست دیگه ای هم گفتم که اگر چه تو زندگیم گناهای زیادی کردم ولی روزه هام رو از 10 سالگی تا تونستم گرفتم،چیز عجیبی هم نیست ،خیلی از دزدا و فاحــشـــه ها هم دهه محرم کار رو تعطیل می کنن،به هر حال خودم هم از این بی میل و رغبتی ام حیران بودم.

شب اول ماه رسید و تقریبا فراموش کرده بودم که رمضانی در کار است،پدر و مادرم هم به بهونه های پزشکی روزه نمیگیرن و شاید برای اولین ماه رمضون سالهای اخیرم بدون روزه شروع کردم البته در همین روزهای آخر شعبان هم دیدن شوق دوستان برای شروع روزه داری ومهمانی خدا کمی منو دگرگون میکرد اما فقط کمی.

ولی روز اول ماه مثل آتشی بود روی یخ دلسردی من.حقیقتا همه چیز دگرگون شد،مثل آدمی که حافظه کوتاه مدتش رو از دست داده و با دیدن صحنه ای همه چیز رو به یاد میاره منم همونجوری شدم واقعا مغبون و دلشکسته بودم که چرا امروز رو دارم صبحانه میخورم؟

ظهر به مادرم گفتم برای سحرفردا غذایی کنار بزاره و چند ساعت بعد شنیدم که داشت به پدرم میگفت فردا امیر میخواد روزه بگیره ،که از اطاقم با صدای بلندتری گفتم، از فردا!

همون عصر به فکرم رسید حالا که وقتم خالیه برم نتیجه آزمایشا رو به دکتر نشون بدم و با خیال راحت روزه ها رو شروع کنم،(یه جور وسواس محکم کاری برای راحتی وجدان که در مواقع خوشحالی به آدم دست میده) تو راه خیلی خوشحال بودم،از اینکه دوباره برگشتم به اصل خودم و همه این تراژدی با یکروز روزه خواری پایان یافت،برعکس همه بعد از ظهرها بلوار کشاورز خلوت خلوت بود، تماشای درختای تنومند و فکر کردن به سحری فردا واقعا شیرین بود ، مدام با خودم می خوندم

گفت که دیوانه نه ای،لایق این خانه نه ای / رفتم و دیوانه شدم،سلسله بندنده شدم

گفت که سرمست نه ای،رو که از این دست نه ای/رفتم و سرمست شدم وز طرب آکنده شدم

بقیه شعر درست خاطرم نبود و با مصراع ها بازی میکردم و جا بجا با خودم زمزمه میکردم،واقعا احساس شیرینی بود احساس از طرب آکنده شدن!

رسیدم مطب دکتر، که از آشناهای دورمون هم هست،بیشتر حس مهمونی را داشتم تا بیماری،پاکت آزمایش رو باز کرد و گفت هیچ مشکلی نداری.... میخواستم خداحافظی کنم یادم افتاد که چند روزه زیادی گرسنه ام میشه،واسه خالی نبودن عریضه اینم گفتم که یه دفعه حالت صورتش عوض شد و شروع کرد به نوشتن :"یه آزمایش تیروئید و قند هم مینویسم،اینم فردا بده شاید از اینا باشه" گفتم: "روزه که میتونم بگیرم؟" گفت: "حالا فردا رو بگیر اگه طوری نشد.... نه اصلا نگیر این ابتدای زخم معده است،امسال رو نگیر وگرنه معده ات زخم میشه"

تو راه به هرجا نگا میکردم مقدمات افطار بود،از چراغای روشن مسجد تا دیگ های حلیم و آش رشته،واقعا بغض کرده بودم،مونده بودم این دیگه چه جورشه؟ اول دفع میشی بعد جذب میشی بعد نهی میشی پس زده میشی...

گفت که تو کشته نه ای،در طرب آغشته نه ای/ پیش رخ زنده کشش، کشته و افکنده شدم

گفت که با بال و پری،من پر و بالت ندهم/در هوس بال و پرش، بی پر و پرکنده شدم

واقعا احساس تلخی بود احساس بی پر و پرکنده شدن.تو ترافیک دم افطار گیر افتاده بودم و بی تفاوت از اطرافم فکر میکردم.مثل همیشه که از همه جا کم میاوردم برای نماز رفتم مسجد،سفره های افطار پهن بود و هنوز مونده بود به اذان،با پر وبال شکسته رفتم خودم رو ول کردم رو زمین و گوشه ای کز کردم،مثل مهمونی که خودش رو به مهمونی دعوت کرده بود به سفره ها خیره بودم،حاج آقا سعیدی پیرمردی که سالها تو کارخونه های بزرگ مدیر بود و حالا بازنشستگیش رو به مدیریت مسجد محل می گذروند اومد کننارم نشست،از اون یزدی های مهربون که چهره اش همیشه منو یاد خاتمی می اندازه ، اومد کنارم نشست و حالا نگو کی بگو،از زمین و آسمون برام حرف زد و از کار بار و کی زن میگیری و..... دقیقا وقتایی میاد که من ناراحتم و واقعا حالمو تغییر میده.

با اینکه روزه نبودم اولین افطار رو تو خونه خدا خوردم،نماز رمضان هم با همه نمازهای دیگر فرق میکنه،تو راه خونه دوباره سرمست بودم،انگار یکی از اون راههایی که به تعداد آدمها برای رسیدن به حضرت حق وجود داره جلوم باز شده بود،با خودم قرار گذاشتم اگر چه اجازه ندارم گرسنگی و تنشنگی رو تحمل کنم،اما لذت غذا خوردن رو از خودم باید سلب کنم،حتی احساس سیر شدن،میشه بجای نهار چند تیکه نون سنگک بیات خورد و یه لیوان آب ،حتی آبی که خنک هم نباشه و میشه تا سر حد سیراب شدن ننوشید

میشه سحر بیدار شد و نیایش کرد و سپیده دم رو به انتظار نشست،میشه صوت قرآن رو دوباره در اطاق دق کرده طنین افکند، و میشه روزه نگرفت و روزه گرفت

تو گویی در آسمانها فقط یک قانون حکمفرماست و آنهم قانون عشق است!

مرده بدم زنده شدم،گریه بدم خنده شدم/دولت عشق آمد و من دولت پاینده شدم