پنجره چوبی

یلدای هشتاد و هشت

amir365 — Mon, 21 Dec 2009 21:25:53 GMT

میگم این آرشیو وبلاگ عجب ویژگی محشریست برای وبلاگ نویس! بقول منتقد های سینمایی میشه باهاش یه فلش بک باحال زد به زندگی که گذشته و تفاوتها رو لمس کرد،تفاوت چه در زمانه و چه در زندگی فردی.

مثلا داشتم به مطلبی که دو سال پیش در مورد شب یلدا نوشتم نگاه میکردم و اینکه اون روزها با این روزها چقدر تفاوت داره.

اصلا امسال همه چیزش با همیشه فرق میکنه، دیگه مناسبتها رو یکی یکی ذکر نمیکنم چرا که توضیح واضحات است، همش سعی میکنم رویداد ها و لحظه ها رو بخوبی به ذهنم بسپارم که اگه روزی خواستم برای کسانی بازگو کنم مثل پدر و مادرم اطلاعات دست و پا شکسته تحویل ندم و بتونم چهار تا نکته جالب هم تعریف کنم که حتی تو ویکی پدیا هم پیدا نشه!

امشب شب یلداست، پنجم محرم و خاکسپاری آیت الله منتظری.

حال و هوای عجیبی داشت امشب،صدای نوحه و عذاداری از خیمه ای که نزدیکی خانه ما برپاشده به گوش می رسید، در خانه بساط هندوانه و آجیل برپا بود و من چشم دوخته بودم به صفحه مانیتور و آخرین ترکش های ناشی از یک تشییع جنازه میلیونی و سیاسی و تاریخی را دنبال میکردم.

دیگر خیلی وقت است که عادت کرده ام به بی تفاوتی نسبت به خیلی از پدیده های اطرافم، سعی میکنم بخاطر این حس نگران نشوم و برعکس به خودم بشارت دهم که اینها همه نشانه رشد و تغییر است،ایام گذر است...درد رشد است.

ضمنا امروز آخر پاییز بود و رسم است که جوجه ها را در این روز می شمارندن، اگر تا امروز این ضرب المثل صرفا کارکردی برای شاخ و شونه کشیدن آدمها در مقابل یکدیگر داشت،امروز ثابت شد که قدیمی ها هر چه گفته اند راست گفتند و فرصت خوبی محیا شد برای آنهایی که حامیان جنبش سبز را مشتی روزه خوار و فاحـــشه و بچه سوسول و اوباش و بهایی و.... می خواندند، امروز فرصت خوبی بود برای شمردن جمعیتی غیر قابل شمارش در پایتخت تشیع.

این پست گرچه آنچنان حرفی برای گفتن نداشت،اما حیفم آمد که چنین روزی را در حافظه دیجیتالی زندگی ام ثبت نکنم، کسی چه میداند شاید روزی بجای اینکه مثل پدر و مادرم بخواهم پاسخ های دست و پا شکسته بدهم ، حداقل کنجکاوان را ارجاع دهم به این صفحه و بگویم که آنروز من هم وجود داشتم!

و این هم تحفه ای از دوست

ساقیا می بده و غم مخور از دشمن و دوست *** که به کام دل ما آن بشد و این آمد

گازهای گلخانه ای

amir365 — Mon, 14 Dec 2009 20:51:41 GMT

نزدیک یک هفته است که صدها نفر آدم نسبتا مهم از گرداگرد دنیا در کپنهاگ گرد هم آمده اند و گردهمایی تخت عنوان تغییرات اقلیمی را برگزار میکنند. فقط روز گذشته نزدیک سی هزار نفر از آدمهایی که نگران گرم شدن زمین بودند خودشان را از دور و نزدیک به محل اجلاس رساندند و تظاهرات کردند و با پلیس ضد شورش درگیر شدند. درگیری که میگم خداییش درگیری بودا! بچه های ضد شورش کپنهاگ روی بر و بچه های لباس شخصی ما رو تو قلع قمع کم کرده بودند انصافا!

گازهای گلخانه ای هم ترکیبی بود که این چند روز خیلی به گوش میخورد، و اینجور که شنیدم ایران و ایرانی یکبار دیگر غرور آفرینی کرده و اسم خودش رو در رده دهمین کشور تولید کننده این گازهای خوش بو ثبت کرده....

چیزی که برای من خیلی سوال برانگیز شده بی تفاوتی ما نسبت به چنین تحولاتی است،حاضرم شرط ببندم بیشتر شما برای اولین بار است که اسم این اجلاس را می شنوید و چشمهایتان از تعجب گرد شده که اصلا نکنه مجنون شدم ؟

شاید بخاطر این است که این روزها رسانه ها و دانشجویان و دانشگاهها و پلیسها و لباس شخصی ها و روحانیون و سیاسیون ما (که روحانیون ما عین سیاسیون ما و بلعکس هستند) درگیر محکوم نمودن آن تصویر موهنی می باشند که از بیست و سی پخش شد.

و شاید بخاطر این است که از آنجایی که اجلاس مربوط به دوست داران زمین می باشد و اصولا ما چندان دلبستگی به زمین و متعلقاتش نداریم (حتی دولت سیب زمینی!) و بقول حضرت مولانا: ما ز بالاییم و بالا می رویم.... و ضمنا هوشیاریم که در چاه های دنیوی اسیر و ذلیل شیطان صفتان روباه مزاج نشویم ،پس پشیزی هم برای این زرق و برق های دنیوی ارزش قائل نیستیم.

فرضیه دیگری می گوید: ما کی به فکر محیط زیست بودیم که امروز فراموششان کرده باشیم؟ اصلا تو همین وبلاگستان که ادعای روشنفکری اش گوش فلک را کر کرده چند تا وبلاگنویس میحط زیستی سراغ داریم؟ من که سه تا بیشتر سراغ ندارم یکی آقای درویش است و یکی خانم مژگان جمشیدی و دیگری خانم ابتکار. حالا بگویید چند تا وبلاگ می شناسید که در مورد تنهایی ها و عاشقانه ها و لاو ترکوندها نباشد؟ یا چند تا وبلاگ میشناسید که دغدغه اصلی اش فیلم و کتاب و کاپوچینو و بارون تو خیابون خیس و داستانک نباشد؟

همچنین فکر کردن به این مفاهیم گرم شدن زمین و گازهای گل خانه ای یک پیش نیاز دارد و آنهم سیر بودن شکم است! نه اینکه خدایی نکرده قریب به اتفاق ملت گدا گشنه باشن ها! ولی وقتی هدفمند کردن یا هدفمند شدن یا هدفمندسازی یارانه ها میشود اولین دغدغه مردم، این وسط هیچ خانمی زردک نمی خواهد.

این روزا که هوا سرد شده ژاکتی که خواهر جان سال گذشته برایم سوغاتی آورده بود رو می پوشم،اولین انگیزه ام انزجار از فرهنگ کسل کننده کاپشن پوشیدن ایرانی هاست و دیگری اینکه داخلش از این پشمالو هاست و گرمای دلچسبی داره...

این ژاکت بهانه ای شده که بیشتر یاد خواهرم باشم و جای خالی اش را حس کنم.

چقدر غمین است..... که فقط ژاکتی میشود بهانه دلتنگی انسان.

جمعه،شنبه،یکشنبه

amir365 — Mon, 30 Nov 2009 16:07:18 GMT

جمعه : روز عرفه بود و من از برنامه جنگل نوردی سهیل جا مونده بودم،حسینه ارشاد مراسمی تدارک دیده بود،این رو سایتهای جنبش سبز اموی خبر داده بودند.

سخنران جلسه که اسمش خاطرم نیست،خوب حرف میزد ولی بس که تند صحبت میکرد حواست پرت میشد،استقبال خیلی خوب بود ولی وقتی دعا شروع شد حس خیلی بدی پیدا کردم،اینکه من این دعا رو انتخاب نکرده بودم بلکه مراد من حضور در اون فضا بود و دعا بهانه!

با خودم فکر کردم یعنی اگه تلویزیون صد بار تیزر های متداول هیئت رزمندگان اسلام رو پخش میکرد و آخرش میگفت زمان: روز عرفه ، مکان: مهدیه تهران، من عمرا میرفتم،شاید بقیه هم به همین خاطر اومده بودن....

بر خودم شوریدم و نیمه های دعا از سالن زدم بیرون.

برای تامین امنیت و آرامش، جلوی در، دو تا گشت پلیس و تعداد معتنابهی باتوم بدست هم ایستاده بودند.

شنبه: رفتم نمایشگاه کامپیوتر (الکامپ). یکی از حسن های وبلاگ نویسی اینه که آدم اتفاقهای زندگیش رو ثبت میکنه و بعدا بر میگرده و تو آرشیو وبلاگ پیداشون میکنه. الان کاملا یادم اومد که آخرین بار،کی و چگونه به این نمایشگاه رفته بودم!

بعضی چیزا نسبت به آخرین باری که رفته بودم به الکامپ،خیلی تغییر کرده بود: دیگه خوره های هدایای تبلیغاتی برای یک ساک مقوایی رو سر و کول هم سوار نمیشدن و اینبار با گفتمان مودبانه تقاضاشون رو مطرح میکردن. و دیگر اینکه تعداد مشتاقان علم و فناوری کاهش شدیدی پیدا کرده بود،گواه مطلب ترافیک روان و غرفه های خلوت در آخرین روز نمایشگاه بود.

فیلمی در تاریخ سینمای جهان وجود نداشت که دست فروشها به قیمت هزار تومن عرضه نکنند.

بعضی چیزها هم اصلا تغییر نکرده بودن: غرفه ساندویچ هایدا همچنان پر طرفدار ترین و پول ساز ترین و موفق ترین غرفه همه نمایشگاهای تخصصی یک دهه اخیر بود!

استفاده از خانمهای زیبارو ضامن رونق هر غرفه ای بود.

و دست آخر اینکه ایرج نوذری،مجری و بازیگری که فقط به زبان های ژاپنی و مالایی نمی تواند صحبت کند، وارد بیزنس لپ تاپ هم شده و باید می بودید و می دیدید که نخبگان فناوری اطلاعات چگونه در صف امضا گرفتن جلوی غرفه ایشان ایستاده بودند.

یکشنبه: این دهه بین دو عید قربان و غدیر دوباره ماراتن عروسی ها راه افتاده،بعداز ظهر ها توی مسیرم یک سالن مراقبت از زیبایی واقع شده که سریال این روزهای من شده دیدن یک ماشین عروس و یک داماد دسپاچه که باید فاصله بین ماشین عروس تا درب آرایشگاه رو جلوی تیم فیلم برداری ده بار تمرین کنه.بعد عروس خانم از ساختمون خارج میشن و.... و ما ملت بیکار و بی تفریح هم می ایستیم و پشت صحنه فیلم رو نگاه میکنیم.

اما صحنه دیروز نکته جالبی داشت، پیرمردی که یک کالسکه خرید با دوتا شیر یارانه ای دستش بود و پالتوی رنگ و رو رفته ای به تن داشت حین بیرون اومدن عروس با صدای بلند زد زیر خنده و با دست داماد رو نشون داد و گفت: اینووووووووو عجب دل و جراتی داره!!!!!!! تو این حال و روز داره زن میگیره..... هاهاهاهاها

علی شمس

شب هم یه عروسی دعوت بودیم،عروسی همون زوجی که عید در موردشون یه پست نوشته بودم،همون عروس 44 ساله! (بازم ریکاوری خاطرات توسط آرشیو وبلاگ) داماد 56 سالش بود ولی به همه میگفتن 50 سالشه، بجاش هم ثروتمند بود هم ذی نفوذ در طبقات بالا.....جاتون خالی! ساسی مانکن و تیمش دعوت شده بودن و برامون خوندن و ترکوندن.

کردان

amir365 — Mon, 23 Nov 2009 09:03:18 GMT

دیروز بعد از ظهر دو خبر مهم منتشر شد.یکی رهایی ابطحی از زندان سیاسی و دیگری رهایی کردان از جهان خاکی. خب خبر اول که طبعا مایه شادمانی بود، اما حواشی خبر دوم کمی فرق میکرد، مشخص بود که کمتر کسی آقای کردان را دوست دارد، ولی برخی به رسم ادب سعی کردند اینطور ابراز کنند که خبر مرگ کسی خوشحالشان نمیکند،بعضی سکوت معنا داری پیشه کردند و بعضی هم ....

من فکر میکنم ورای تمام حاشیه هایی که این چند ماه پیرامون اسم کردان بوجود آمد ما یک تشکر هم به او بدهکاریم!

او با ارائه آن مدرک تقلبی آکسفورد باب جدیدی در اخلاقیات جامعه ما باز کرد، آنهم بدون آنکه خودش خبر داشته باشد! دروغ گویی آسیب جدیدی نبود که کردان در جامعه پایه گزاری کرده باشد،حتی پیشینه اش به این دولت و کارگزاران پیشین ما هم بر نمی گردد، بلکه اگر بهتان بر نمی خورد،این پدیده زشت و پلید که همه در باب تقبیحش سخنها رانده ایم، در خون ماست.

برگه تقلبی کردان آئینه ای شد که در مقابل ما تا قد علم کرد و دیدیم دروغگویی چقدر مشمئز کننده است شاید آن انگشت اشاره میرحسین که به سوی احمدی نژاد نشانه رفت (در آن مناظره تاریخی)، که گفت: "من آمده ام تا با این جریان مبارزه کنم " هم یکی از پس لرزه های دروغگویی آقای کردان بود،و چند ماهی نگذشت که شعار درغگو به گفتمان غالب معترضین تبدیل شد،هرچند که درغگویی را پایانی نیافت اما دروغگو ستیزی فصل مشترک شکل گیری ائتلاف بزرگی از مردمانی شد که احتمالا آنها هم در زندگی شان کم دروغ نگفتند،حتی از نوع مصلحتی اش.

صحبت از مدرک دکترا شد بد نیست یادی از دکتر رامـــین پـــور انـــدرجــانی (پزشک کــهریــزک)هم بکنیم ،هنوز جزئیات ماجرای مرگ او در هاله ای از ابهام است اما عده ای می گویند بعد از گزارشی که در مورد وقایع کهریزک به مجلس داده بوده تحت فشار قرار گرفته و .....،امیدوارم حقیقت نداشته باشد که اگر راست باشد، باید گفت او زندگی اش را در راه روشن شدن حقیقت فدا کرد.

از او یک یادگاری برای ما باقی مانده،فیلم کوتاهی که در جشن فارغ التحصیلی اش از او گرفته شده، و رامین پشت تریبون می رود و سخنانی می گوید و نطقش را با شعری از حافظ به پایان می رساند،شعری که چند روز است زمزمه ذهنم شده:

هرگز نميرد آنكه دلش زنده شد به عشق ثبت است بر جریده عالم دوام ما.

ض استاد دستش رو کرد ته کیفش و یک مشت ماژیک بیرون آورد،یکی یکی امتحان کرد روی تخته،همگی مستعمل و کمرنگ بودند،دوباره دست کرد ته کیف یک مشت دیگه بیرون آورد و باز هم ماژیک ها را تست کرد...

بالاخره یک ماژیک پررنگ و قابل استفاده پیدا شد،لبخند پیروزمندانه ای زد و در حالی که باقی ماژیکها را خالی کرده بود ته کیف، برگشت سمت تخته و همینطور که می نوشت،گفت: به ما گفته اند ماژیک های مستعمل را تو سطل ندازید،بچه ها میان بر میدارن و شعار مرگ بر چیز می نویسند روی دیوار ها!

زیبادلان

amir365 — Sun, 15 Nov 2009 17:46:18 GMT

دارم با تلفن صحبت میکنم و صدای زنگ موبایلم بلند شده، چند وقته یه برج ساز پدرسوخته ای شماره اش با شماره خط من سوء تفاهم شده و هرچی بنگاهی و املاکی و گروه کارشناسان مسکن و اورژانس املاک و دلال و دافی بحران زده ی این شهر به ما زنگ میزنه واسه اون آپارتمان 120 متری تو فلان برج..... دیگه حوصله قطع کردن تلفن رو نداشتم و گوشیم هم از اونور داشت برای خودش سمفونی نوازی میکردی، دوباری زنگ زد تا بالاخره از رو رفت، چند دقیقه بعد دوباره صداش بلند شد و حرفای ما هم داشت به درازا میکشید،خداحافظی کردم و رفتم سراغ گوشی.

دایی شهراد بود،دایی شهرادی که تازه دیشب رسیده بود تهران. من و دایی تا قبل از اینکه سه سال پیش دست زن و بچه اش و رو بگیره و از کشور خارج بشه ، تو دو مورد خیلی با هم اشتراک نظر داشتیم و هروقت بحثمون گل میکرد دیگه حالا حالاها تموم نمیشد،یکی فوتبال یکی هم سیاست.

شماره اش رو که دیدم تازه فهمیدم بیچاره نیم ساعته پشت خط مونده،سلام کردم و با عصبانیت گفت الو..... گفتم سلام دایی جان رسیدن بخیر..... دایی گفت: کجا بودی اینهمه زنگ زدم؟!!! گفتم: شرمنده حموم بودم همین که در رو باز کردم صدای زنگ رو شنیدم گفت: یعنی تیم ملی بازی داره و تو رفتی حموم؟ گفتم: بابا کدوم تیم ملی دایی جون دیگه ما رو با فوتبال کاری نیست... گفت: زنگ زده بودم بگم یادته سه سال پیش من بهت گفتم این .... انصاری فرد بالاخره جای علی دایی رو بعنوان یه سانتر فوروارد تو تیم ملی پر میکنه؟ من سه سال پیش که تو سایپا بازی میکرد از فیزیکش اینو شناختم!!! نظر کارشناسی رو کیف کردی؟؟؟؟

منو میگی اصلا نه یادم بود کی سه سال پیش همچین حرفی از دایی شنیده بودم و نه میدونستم این کریم انصاری فرد کی هست؟ و تا جایی که میدونستم یه پیرمرد کچلی بنام عباس انصاری فرد مدیرعامل پرسپولیس بود که کلی پول به جیب زد و گند زد به تیم و رفت. فقط لای حرفای دایی اینطور دستگیرم شد یه بازیکن جدیدی به این اسم امروز تو ترکیب تیم ملی بوده که اسمش انصاری فرد بوده لابد!

چند بار نزدیک بود به دایی بگم: دایی جان شما هم عجب دل زیبایی داری! ولی دیگه روم نشد بگم. فقط تونستم فرق دو نفری که سه سال اخیر در دو محیط متفاوت زندگی کردن رو احساس کنم.

بحث رو عوض کردم و به امید روز سشنیه که میخواد بیاد خونمون با هم خداحافظی کردیم

بعد از انتخابات هنوز تو خیابونا خون و خون کشی بود که صدا و سیما حول و حولکی این سریال رستگاران رو برد رو آنتن به امید اینکه تجربه مسخ کننده نرگس دوباره تکرار بشه و مردم پا بست تلویزیون بشن که عمرا نشد،بعد یه طنز 90 شبی بنام مسافران پخش کردن که باز هم تجربه خشایار رو نتونستن تکرار کنن، این روزا هم دلنوازان! فقط نکته جالبش اینه که من بطور متوسط دو هفته یکبار بطور تصادفی صحنه هایی از این اثر فاخر رو میبینم و باور کنید هروقت که می بینم براحتی در جریان کل داستان قرار میگیرم و انگار نه انگار که 10 قسمت رو جا انداختم و آخر نفهمیدیم این یلدا چه مرگشه بالاخره این طرفیه یا اون طرفی؟

امروز یه سایتی نوشته بود که پرویز فلاحی پور بازیگر شخصیت جهان (همون که تو شب دهم جدی جدی باورش شده بود که در نقش ناصر ملک مطیعی داره بازی میکنه) به کمرنگ بودن نقشش اعتراض کرده و قهر کرده رفته، در نتیجه نویسنده و کارگردان تصمیم گرفتن جهان کشته بشه و بره پی کارش که دیگه منت آقای فلاحی پور رو نکشن، فقط ببینید احساسات و شعور مخاطب تحت تاثیر چه عواملی ماتیکی قرار میگیره!

ضمنا سریال هایی با عناوینی چون جستجو گران و خسته دلان هم در راه اند!

آدم با شنیدن این اسم های مرکب با الف و نون جمع، دوباره نوستالژی آموزشگاههای کنکور در روح و جانش تازه میشه.

سر در میان برگها *

amir365 — Sat, 07 Nov 2009 18:34:18 GMT

پارک کوچکی نزدیکی خانه ما هست که چند ماهی است که شبها به دورش میدوم.شبهای تابستان که میرفتم آنجا احساس غریبی خاصی بهم دست میداد،انگار با بقیه فرق میکردم. تقریبا تنها کسی بودم که برای ورزش به آنجا می آمد.

محوطه چهار ضلعی را دور میزدم و حین این دور دویدن ها احساس عقربه دقیقه شمار ساعتی بهم دست میداد که دارد در مدارش میگردد و دقایق زندگی را با سرعتی بیش از حد تصور می پیماید، گوشه گوشه مسیری که طی میکردم صحنه های بیاد ماندنی در ذهن من از خودش بجا گذاشته.

تکه ای از چمن پارک پاتوق کسانی بود که شب را آنجا به صبح میرساندند، تکه مقوایی و شعله گاز پیکنیکی که هرگز برای پخت و پز بکار نمیرفت همیشه آنجا دیده میشد و فراموش نمیکنم آن شب که باران شدیدی باریدن گرفت(شب قبل از روز قدس) چه حالی داشت پیرمرد کارتن خواب.

تکه ای دیگر پاتوق نوجوانهایی بود که تمام عشقشان قلیون کشیدن و ورق بازی بود،از بوی تند تنباکو کاپوچینویی که میکشیدن معلوم بود که از این جوجه دبیرستانی هایی تازه کار بودن، همیشه به رفاقتشون حسودی میکردم و با دیدنشون با خودم تکرار میکردم: دوستان عزیز.

نیمکت دیگری آن پستو هست که همیشه در اشغال دختر و پسرهایی ست که بوی عطر دختره یا دود سیگار پسره مهمترین نشانه اش است، دخترهایی با مانتو های بنفش یا پسرهایی با موهای رو به آسمان، دختر مدام صدای زنگ موبایلش بلند میشود و پسر با لحن تند و همان ادبیات پسرانه، دختر را خطاب میکند،نمیدونم چرا همش این ترکیب به ذهنم میرسد : خانم با طعم آلبالو.

گوشه ای دیگر مشرف به خیابان اصلی است،خیلی ها ساندویچ یا بستنی از جای دیگری میخرند و وسیله شان را همانجا میزنند بغل و تو ماشین یا کنار ماشین یا روی دیوارهای نیمه پارک می نشینند و میخورند و می خندند و زوج هایی که دوتایی و جیک تو جیک با موتور میان و نون و کباب رو روی چمن پهن میکنند و تا مدتها بعد از تمام شدن شامشان هم می نشینند و سفره دلهایشان را پهن میکنند.

دیوار سیمانی سفید رنگی هم هست که وقتی از دور به سمتش نزدیک میشدم سایه تمام قد خودم را میدیدم که دوان دوان دارد می آید،موهام اونقدری بلند بود که با هر بار بلند شدن یکی از پاهایم به سمت جلو اندک تکانی در سایه موهایم میدیدم ،لذت زیادی داشت تماشای سایه رقص زلفان روی دیوار سیمانی. نوعی حس غرور میداد.... خلاصه هر گوشه ی این پارک محقر برای من حال و هوای خاص خودش را داشت و هر شب با آدمهایی مختلف تکرار میشد.

شبهای گرم تابستان جایشان را دادند به شبهای خیس و خنک برگ ریزان.این شبها پارک خیلی سوت و کور شده،تقریبا هیچ کسی در پارک نیست،حتی شیشه ای ها و کراکی ها هم ساعت های دیگری را انتخاب میکنند برای مواد کشیدن،البته بعضی شبها پسرک تنهایی هم هست که قبل از من آنجاست و تا لحظه رفتن من هم آنجاست، و تنها کارش خیره شدن به صفحه موبایل و احتمالا مکالمه اس ام اسی.

نزدیک همون دیوار سیمانی که گفتم شاخه های درختان چنار سر خم کرده اند رو به پایین،حین دویدن سرم با آنها برخورد میکند ولی از کنار همه آنها جاخالی میدهم و سرخم میکنم تا با برگی برخورد نکنم ، الا آن آخری که مقداری از قد من بالاتر است و مرا با او و اور با من برخوردی نیست،چند قدم مانده تا آن شاخه برسم قدمهایم را محکم میکنم و ناگهان خیز بلندی برمیدارم،از زمین کنده میشوم و مثل مرغابی که از روی آب بلند میشود رو به آسمان، پرواز میکنم سمت شاخه،پلکهایم را باز نگه میدارم و لحظه اصابت صورتم با شاخه و برگهای چنار را با تمام وجود در دلم حک میکنم ، برگهایی که هنوز اعتنایی به پائیز نکرده اند و حتی تا 13 آبان هم سبز مانده اند.... پس اینبار با خودم تکرار میکنم : سر در میان برگها!

دوباره روی زمین فرود می آیم و خود را در مقابل همان دیوار سنگی می یابم، حالا دیگر موهایم را کوتاه کرده ام و دیگر نه از رقص سایه ها خبری هست و نه از غرور کاذب آن شبهای تابستان.

بیش از سی یا چهل دقیقه از دویدنم گذشته و دیگر چیزی نمانده که نفسم بند بیاید،دور آخر را با آخرین توانم باید بدوم،ناگهان شتاب فوق العاده ای میدهم و مثل فشنگ خودم را بسمت جلو شلیک میکنم ،خودم هم باور نمیکنم دارم با این سرعت هوا را می شکافم و ناگاه خودم را در کالبد جک میبینم که در آن جزیره اعجاب آور سریال لاست، برای نجات دادن جان انسانی باید با تمام سرعت بدود و در این دویدن همه چیز اهمیت خودش را از دست میدهد الا جان انسانی دیگر.

یکبار دیگر به شاخه محبوبم میرسم و برای آخرین بار ، بلند تر از همیشه خیز برمیدارم و وای که چه لذت بیکرانی دارد اوج گرفتن و سر در میان برگها فرو بردن،حتی برای کسری از ثانیه....

حتی در تنهایی پارک.

* با الهام از عنوان فیلم سر در میان ابرها

هزار راه نرفته

amir365 — Wed, 28 Oct 2009 07:17:40 GMT

چند روز پیش برای کاری رفته بودم میدان انقلاب،ساعت نزدیک هفت بعد از ظهر بود که کارم تموم شد و باید برمی گشتم.اتوبوس های بی آر تی (تند رو) بهترین راه برای خلاصی از مهلکه انقلاب هستند.

لازم است برای دوستان غیر تهرانی توضیح دهم که ایستگاههای این اتوبوسها وسط خیابان است و اتوبوسهای چپ در مخصوص این خطوط طرفین این ایستگاهها پهلو میگیرند و مسافران میتوانند براحتی بین دو مسیر خلاف جهت، یکی را انتخاب کنند.

چون آن منطقه ذاتا پر ازدحام است، ایستگاهش هم نسبت به سایر ایستگاهها ظرفیت بیشتری دارد،اما آن روز منظره عجیبی را به چشم دیدم! صف طویلی از مسافران از محفظه داخلی ایستگاه بیرون آمده بود و مثل صف بلیط فروشی فیلم کلاه قرمزی وارد خیابان شده بود....

با تردید از اینکه موفق به سوار شدن خواهم شد یا خیر؟ با زحمت خودم را به داخل ایستگاه تزریق کردم،جلوی گیت هایی که قرار بود محل باز شدن درب اتوبوس باشد هم از همان صف ها شکل گرفته بود و به صف اصلی پیوسته بود، دقیقا مثل رودخانه های زاگرس که سرانجام به اروند رود می پیوندند!

دیدن چهره های افسرده و خسته همشهریانم که دقایق طولانی را در صف های راکد ایستاده بودند واقعا مرا هم ناامید کرده بود،اولش میخواستم به راه دیگری برای فرار از این مهلکه فکر کنم ولی با خودم گفتم اگر راه و چاره ای بود که اینها رفته و اندیشیده بودند!

وضع تاکسی ها و لاین مخصوص سواری های شخصی خیلی بدتر از این بود،همه در ترافیک قفل شده بودند و جمعیتی در همین حد و اندازه گوشه خیابان ایستاده بودند و تا کمر خم شده بودند در پنجره خودرو های عبوری....

تحمل این صف وحشتناک برایم غیر ممکن بود،و همین احساس نیاز مرا به تامل بیشتر واداشت،نیاز به راهی بهتر یا مفر حیات ، راههایی برای نجات از مهلکه....

خب مسیر من بسمت میدان آزادی یا مسیر غرب بود،و همه ی این جمعیت هم دقیقا قصد غرب را داشتند (هنوز از حقیقت این راز آگاه نشدم که چرا صبح ها همه از غرب به شرق می روند و بعداز ظهرها برعکس؟) نگاهی به مسیر روبرو اندختم که سمت شرق و تهرانپارس میرفت: خیلی جالب بود! تقریبا کسی آن سمت منتظر اتوبوس نبود! همون لحظه با خودم حساب کردم که میشود با ماشین های سمت شرق دو تا ایستگاه برگشت به عقب و از آنجا که مسافر و تراکم کمتری دارد برگشت سمت غرب و این ازدحام را دور زد! دوباره همان اندیشه که "اگر فکر خوبی بود بقیه هم می رفتند" آمد به سرم که ذهنم با قاطعیت آن عقیده را رد کرد!

همان لحظه یک اتوبوس نیمه خالی وارد مسیر شرق شد و بجر چند نفر کسی سوار نشد،که من هم یکی از آنها بودم،تو ماشین مردی قد بلند با موهای پر پشت کنارم ایستاده بود که همان چیزی را که در ذهن من بود تکرار کرد: چرا بقیه سوار نشدند؟ انگار هر دو از قصدمان خبر داشتیم.

اولین ایستگاهی که متوقف شدیم ایستگاه وصال بود،(همون ایستگاه روبروی سینما سپیده) که تقریبا کسی در ایستگاه نبود،بی اختیار پیاده شدم، بخاطر اینکه اتوبوس دیگری در مسیر بسمت غرب (همان مسیر مقصد من) با درب های باز آماده حرکت بود. وقتی سوار اتوبوس مسیر غرب شدم و دیدم جا برای راحت ایستادن در یک گوشه ای پیدا کردم، باورم نمی شد که در عرض چند دقیقه به این سرعت از آن بن بست نجات پیدا کردم....

کمتر از دو دقیقه طول کشید تا به میدان انقلاب برسیم،منظره دیدنی روبرویم بود،همان مسافران غم زده و ناامید توی صف ایستاده بودند،بغیر از اندکی که توانستند سوار شوند بقیه همچنان منتظر ماندند تا شاید ساعتها بعد احتمالا جایی برای سوار شدن پیدا کنند!

گفتم منظره دیدنی، بله درسته واقعا هم دیدنی بود،در منطقه ای که بیشتر از هر جای دیگری دانشجو و دانش آموز و اهل علم و خرد را می توانی یافت کنی،منطقه ای که دانشگاه مادر کشورت واقع شده و بزرگترین بورس کتاب است، نشان از وجود کمترین اندیشه ای را یافت نمیشد! راهی که من انتخاب کرده بودم اصلا پیچیده و خاص نبود، نیاز به نبوغ و خلاقیت زیادی هم نداشت،اما نمیدانم چرا هرگز به ذهن آن شهربندان خطور نکرده بود؟

تا پایان مسیر به راههای نرفته زندگی ام فکر کردم،راههایی که تا حالا نرفته ام و ناباورانه خودم را شبیه همان منتظران در صف مانده یافتم......

هزار راه نرفته.

ض پای تلفن به سهیل میگم: دقت کردی این روزا وبلاگستان چقدر خلوت و بی رونق شده؟ فکر کنم درسا داره یواش یواش جدی میشه، سهیل میگه: نه فصل خزان رسیده و افسردگی.... خداحافظی میکنیم.

بعد یاد جمله ای می افتم که دو سال پیش اینجا گفتم: پائیز از آبان شروع میشه.

آبان ماه من،

باز هم متولد شدم.

وقتی همه خوابیم

amir365 — Thu, 22 Oct 2009 20:07:18 GMT

بعد از ظهر ها موقع برگشتن اول خط سوار می شوم و همیشه جا برای نشستن پیدا می کنم.محبوب ترین صندلی همان صندلی گوشه ای است که میتوانی خودت را به شیشه تکیه بدهی. معمولا سعی میکنم با زرنگی آن صندلی را تصاحب کنم.

دختر های فال فروش که دیگر لباس هایشان مثل والدینشان ژنده و پاره نیست،بدون اینکه از تو سوال کنند یک پاکت می گذارند روی پایت و می روند،با این کار یک فال به تو تحمیل میشود و پس دادنش کار ساده ای نیست، بهترین کار این است که خودت را بزنی به خواب تا از شر این دست فروش های حرفه ای خلاص شوی. دخترک نزدیک میشود و من چشمهایم را می بندم،دخترک از من میگذرد و من زیر چشمی نگاهش می کنم.

کم کم قطار به ایستگاههای شلوغ تر نزدیک می شود و مسافران بیشتر و بیشتر می شوند.دیر یا زود دارد ولی سوخت و سوز ندارد،یکی از آن سالمند های زبار در رفته که با اولین نگاه مستحق نشستن روی صندلی ات است،می آید صاف بالای سرت می ایستد، مثل مامور جهنم! اینجا هم بهترین کار این است که خودت را بخواب بزنی، آنقدر چشم هایت را بسته نگه میداری که یک جوان تازه کار از جا بر می خیزد،وگرنه هر روز باید ایستاده طی مسیر کنی که در دراز مدت چندان ساده نیست.

یک نکته جالب صندلی های مترو این است که شما تمام مسیر چشم هایتان گره می خورد به چشمهای نفر مقابلتان، حال بعضی موارد خانم های زیبا رویی مقابل ما می نشینند که ناچاریم چشم در چشم هم شویم و بار گناهانمان را سنگین کنیم، اینجا هم چشم بستن روی واقعیت و خواب مصلحتی گزینه ای است که توسط نگارنده و احتمالا فقهای دین مبین اسلام پیشنهاد میشود (یادم باشه واسه این سطر لوگوی پیشنهاد را هم درج کنم)

قطار هنگام حرکت ذاتا تکان تکانهایی دارد که خیلی ها آنرا به تکانهای گهواره تشبیه می کنند،نور سفید بالای سرتان و سکوت حاکم بر فضا را هم که اضافه کنید همه چیز برای خواب مهیاست، حتی یک چرت 15 دقیقه ای، خستگی کار روزانه را تا حدودی از تن تان بدر می کند، اینبار هم می توانید چشمها را ببندید و با خیال راحت بخوابید و به صدای یکنواخت حرکت قطار در تونل تاریک گوش کنید.

اینجاست که ناگاه به خودتان می آیید و می بینید هر کسی به بهانه ای خواب است،طوری به خواب رفته اند که انگار سالهاست که رنگ خواب را ندیده اند،یاد ظهر های تابستان می افتید که بچه بودید و دوست داشتید بازی کنید اما مجبورتان میکردند کنار بزرگترتان بخوابید و دیدن پدر و مادری که غرق خواب شده اند غم انگیز ترین صحنه آن دورانتان است.....اینجا هم دلتان می گیرد از دیدن اینهمه انسان خواب رفته،ولی شگفتا به هر ایستگاهی که میرسید همان خفته ها ناگهان مثل شیر ژیان از جا بر می خیزند و شال و کلاه کرده از قطار خارج می شوند، بعد دلتان بیشتر می گیرد وقتی می فهمید همه اینها خودشان را به خواب زده بودند در عین هوشیاری یا شایدم برعکس در عین هوشیاری خودشان را بخواب می زنند.

البته موارد نادری هم هستند که واقعا خواب اند،صبح ها که قطار در ایستگاه آخر متوقف می شود عده ای هنوز خواب اند،مهتابی های واگن خاموش می شود و آن خانم همیشگی در بلند گو همان متن همیشگی را تکرار می کند که "مسافران گرامی ایستگاه پایانی ست...." نظافت چی های کم حوصله با لباسهای زرد رنگشان و آن ظاهر خنده دارشان میریزند در واگن ها و هیچ چیز برایشان لذت بخش تر از بیدار کردن همین خواب رفته های واقعی نیست، با تحکم داد میزنند که " آقا بیدار شو" و آقای بیچاره هم مثل فنر از جا می پرد و کیف دستی را بر میدارد و دوان دوان دور می شود....

هر روز و هر لحظه سر و کارمان افتاده با آدمهایی که تمیز دادن خواب و بیداری شان از یکدیگر کار هر کسی نیست.

و تنها چیزی که ذهنم را آن لحظه پر میکند همین تکه شعر است

خوش به حال هر کی خوابه..... ما به بیداری دچاریم.

حلیم پزون

amir365 — Wed, 14 Oct 2009 12:16:18 GMT

مادر من چند ساله یه نذر نوپا رو شروع کرده، یعنی هر سال همزمان با شهادت امام جعفر صادق حلیم می پزه. کلا دوست دارم نذری در مناسبتهایی باشه که زیاد مورد توجه نیست،خب عاشورا و اربعین هر جا بری نذری میدن،ولی همچین روزایی خیلی کم نذری گیرت میاد.

حلیم که میگم نه از این حلیم هایی که وسط یه حیاط قدیمی کنار یه حوض فیروزه ای یه دیگ مسی به ارتفاع یک متر و هفتاد سانت رو بزارن روی اجاق و هیزم و هفت سر عائله دورش جمع بشن و تا صبح هم بزنند و هرکس برای پیدا کردن پول و شوهر و خوشبختی و سلامتی دعا کنه و چند دقیقه یه بار با هم صوات بفرستن.....

نه اینجا از این خبرا نیست،یه آرام پز هشت نفره رو با یک کیلو گندم و یک کیلو گوشت و مقداری آب میزاریم رو درجه کم (یا همون درجه تک چراغ آرام پز) و تا صبح این گوشت و گندم و آب با هم می جوشند و یکدیگر را آنقدر در آغوش می گیرند و جان به جان میشوند تا بی جان شوند و به وصال هم برسند و صبح که هوا روشن شد نه گوشتی باقی مانده باشد و نه گندمی و نه آبی! هر چه هست حلیم است و حلیم است و حلیم.

یاد دوستی افتادم که دو سال پیش می اومد اینجا و برام کامنت میزاشت،یه بار بهم پیشنهاد کرد "خاطرات مترو" رو از پشت یک عینک رمانتیک فرانسوی بنویس!

صبح بیدار میشم و مقداری از حلیمی که خیلی غلیظ شده با مقداری آب جوش ترکیب میکنم وبا گوشت کوب می افتم به جونش تا به اصطلاح حلیم پرداخت بشه. تا قبل از اختراع گوشت کوب برقی این مرحله کاملا مردونه بود و دلمون خوش بود که یه جاهایی از زندگی فقط رو شاخ ما مردا می چرخه ولی این روزا به مدد تکنولوژی غرب یه بچه هم میتونه از پسش بر بیاد.

حلیم نباید مزه دار باشد،هر کس متناسب با ذائقه خودش می تواند شور یا شیرینش رو میل کنه ولی کره آب شده و دارچین و کنجد از ملزومات حلیم است.

حالا حلیم آماده است و باید توزیع شود،ولی اونقدر کم است که فقط کفاف چندتا همسایه نظر کرده و دوست قدیمی را میدهد و متاسفانه بقیه همسایه ها نباید خبر شوند! این قسمت از کار خیلی هیجان انگیز و حساس است،بهترین روش این است که سینی مملو از کاسه های حلیم را کنار درب حیاط و روی ماشین بگذارید و سرکی به کوچه بکشید،معمولا چند تا آدم بیکار در حال رفت و آمدند و اینجا اولین اشتباه آخرین اشتباه است،پس اندکی صبر چاشنی نذرمان میکنیم تا کوچه خالی شود و در چند لحظه سینی را برداشته و مثل زورو با آن شنل سیاه رنگش در کوچه میدویم و به سر منزل مقصود میرسیم.

بعضی وقتا سنت ها و آئین های قدیمی مان را باید حتما زنده کنیم و از زیر خروارها غبار بیرون بکشیم،ممکن است ابتدا کاری سخت و کسل کننده بنظر بیاید،اما بدون اینها زندگی ها خیلی خالی میشوند،خالی از روح و امید.

ض دیشب بعد از مدتها رفته بودم گوشت بخرم (خیلی وقت است که از زیر بار خرید خانه شانه خالی میکنم) قیمتها واقعا نسبت به چند ماه پیش شگفت انگیز و شوک آور بود،تو اون بیست دقیقه ای که تو مغازه منتظر بودم، هر کس میرسید یا یک عدد مرغ میخرید یا نصف شانه تخم مرغ، گوشت تقریبا از سبد خرید مردم داره حذف میشه، وقتی نوبت من رسید کمی صدام رو آوردم پایین و گفتم، لطفا یک کیلو سردست گوسفند! احساس غریبی بهم دست داده بود بین کسایی که دیگه دستشون به گوشت نمیرسید و من داشتم گوشت میخریدم .....و هنوز چهره مضطرب آن زن جوان را که چشمش بین لیست قیمت ها و محتویات کیف پولش می دوید بخاطر دارم.

پارازیت

amir365 — Fri, 09 Oct 2009 17:29:18 GMT

تصاویر و امواج ماهواره ای سالهاست که مهمان خانه های ایرانیان شده اند، در این مدت واکنش های گوناگونی را از طرف حاکمیت شاهد بوده ایم،مثل پدر هایی که نمی خواهند به فرزند شان رو بدهند و هر از چند گاه گرد و خاکی می کنند و در عین حال نمی خواهند قبح پدری خود را از بین ببرند و زیاده روی کنند و گه گداری هم خودشان را به ندیدن می زنند....مردم و حکومت نیز پس از افت و خیز های فراوان که از پنهان کردن دیش بین حصیر و چادر نماز شروع شد تا سوار کردن دیش در ملاءعام و روی پنجره ساختمانهای بلند.... نهایتا به همزیستی مسالمت آمیزی رسیده اند.

البته چند ماهی است که نقش بعضی از این کانالهای ماهواره ای در زندگی مردم و آینده نظام پررنگ تر شده ، پارلمانهای غربی بودجه های هنگفتی برای راه اندازی رسانه های فارسی زبان و جذاب تصویب کرده اند که چند تایی به بهره برداری رسیده و چندتای در راه است، شبکه های سرگرم کننده ای ایجاد شده اند که فیلم و سریال های روز را دوبله شده و فی سبیل الله برایمان مخابره می کنند.

بخاطر شرایط این روزهای کشورمان که خودتان بهتر از من می دانید چگونه است! مسولان امر از هفته پیش تصمیم به پارازیت باران کردن آسمان تهران گرفته اند،پارازیت هایی که کارشان را بخوبی انجام داده اند و دخل بیشتر شبکه ها را آورده اند،فارغ از تبعات زیادی که این پارازیت ها روی سلامت جسمی ما دارند اثرات فرا جسمی و روحی دیگری هم داشته اند.

گاهی اوقات یک سریال خاص یا یک کارشناس سیاسی یا یک کانال خبری که از آنسوی دنیا به پشت صفحه شیشه ای تلویزیون ما میرسد، می تواند از معبر امواج بگذرد و به حریم عاطفی و روانی خانه ما راه پیدا می کند، برای این حرف مثال های زیادی در ذهن دارم ، یادم می آید مادر بزرگ مرحومم که سالهای پایانی عمرش را در تنهایی گذراند،تنها همدمش همین ماهواره بود که آنوقت کانالهای اپوزوسیون لس آنجلسی هم برای خودشان برو و بیایی داشتند،مادر بزرگ با شروع شدن برنامه آقای شهرام همایون آنچنان سر شوق می آمد که حد ندارد.... دو دستش را بالا می آورد و به نشانه سلام و احترام برای آقای مجری تکان میداد،لبخند ملیحی میزد و دستها تا لحظاتی بی حرکت می ماندند و ما می دانستیم هیچ نوع اختلال حواس و توهمی در کار نیست و هر چه هست پیوند عاطفی است بین مادربزرگ و همدم تنهایی های هر شبش، یا آن شبی که درد سنگ کلیه پدرم دوباره اود کرده بود و از صبح تا شب به خودش پیچید الا آن یک ساعتی که برنامه آقای نوری زاده داشت پخش میشد....

حال شما فکر کنید در چنین شرایطی این پیوند توسط امواج نامرئی دیگری که پارازیت می نامیم شان،فصل شود،چه اتفاقی می افتد؟

آنهایی که تنها دلخوشی شان شده همین گوشه عزلت خانه هایشان و پناه آورده اند به پنجره نورانی تلویزیونشان تا مجازا از بعد مکان آزاد شوند و در همان کنج تنهایی طعم آزادی نیم بند را بچشند با دیوار بلندی برخورد می کنند که واقعا برایشان طعم آخر دنیا را دارد ، شاید برای آنهایی که طعم این سرخوردگی را نچشیده اند کمی غیر قابل باور باشد،اما رسیدن به مرحله ای که ماهواره بشود آخرین راه دلخوشی و آرامشت، راه کوتاهی نیست!

اینجا ایستگاه آخر زندگی آزادانه است در این فضای نفس گیر جامعه،فرقی نمکند در چند سالگی به این ایستگاه رسیده باشی،مهم این است که برخی افت و خیز ها مثل این تحولات اخیر بر سرعت رشد فکری ات بیافزاید و خود را سوار بر قطار سریع السیری ببینی که در ایستگاه آخر متوقف شده و یک شبکه خبری بیگانه که معلوم نیست چرا اینقدر به فکر مردم کشورت افتاده و دایه مهربانتر از مادر شده،می شود مهمترین hobby* روزمره ات.

حال این شبکه را هم از تو گرفته اند،و تو مانده ای و صفحه پیکسل شده پنجره تلویزیون و صدای لعنتی خر خر پارازیت و دیوار های بلند اطاق که هیچ وقت به این بلندی ندیده بودی شان، پس باز هم در خودت فرو می روی، به فرو رفتن عادت کرده ای و برای خودت استاد فرو رفتن شدی.

وای از آن روزی که این قطعه بشود زمزمه قلبهای ما : این خانه را بگذار و بگذر.....
* کاری که کسی بدان عشق و علاقه دارد

چند ماهی ست که دوست بی نام و نشانی برایم نظر می گذارد،منظورم از نام نشان همان آدرس وبلاگ است،چرا که خودتان میدانید اینجا بیشتر وبلاگ نویسان برای وبلاگ نویسان کامنت می گذارند! (دلیلش را هم خودتان بهتر می دانید) خلاصه این دوستمان که عسل نام دارد ، تصمیم گرفته وبلاگ داشته باشد و به تصمیمش با اولین پستش که در روز تولدش هم نوشته شده جامه عمل پوشانده.

از خواندن اولین پست یک وبلاگ نمی توان قضاوت درستی از آینده آن وبلاگ داشت اما حدس من می گوید وبلاگ جالبی خواهد شد.

خواندن این وبلاگ را پیش پیش به شما پیشنهاد میکنم.